ਅਕਾਲ ਅਕੈਡਮੀ ਰਾਮ ਸਿੰਘਪੁਰ ਦੀ ਵਿਦਿਅਰਥਜ਼ ਵਲੋਂ ‘ਧੀਆਂ ਆਈਆਂ ਖੁਸ਼ੀਆਂ ਲਿਆਈਆਂ’ ਕਵਿਤਾ ਜਸਮੀਤ ਕੌਰ ਦੁਆਰਾ ਲਿਖੀ ਗਈ ਹੈ ਜੋ ਪੰਜਵੀਂ ਜਮਾਤ ਪੜਦੀ ਹੈ । ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਕਵਿਤਾ ਵਿਚ ਇਹ ਦੱਸਿਆ ਹੈ ਕਿ ਧੀਆਂ ਦਾ ਇਸ ਧਰਤੀ ਤੇ ਆਉਣ ਨਾਲ ਹਰੇਕ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਤੇ ਖੁਸ਼ੀਆਂ ਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਮਾਂ ਨੂੰ ਧੀ ਦੇ ਜਨਮ ਲੈਣ ਤੇ ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ ਖੁਸ਼ੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਖੁਸ਼ੀ ਵਿਚ ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ ਬੋਲੀਆਂ ਪਾਉਂਦੀ ਹੈ। ਹਰੇਕ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਦੱਸਦੀ ਹੈ ਕਿ ਮੇਰੇ ਘਰ ਧੀ ਨੇ ਜਨਮ ਲਿਆ ਹੈ ਤੇ ਮਿਠਾਈਆਂ ਵੰਡਦੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਤੇ ਹਰੇਕ ਨੂੰ ਆਖਦੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਕਿ ਮੇਰੀ ਧੀ ਦੇ ਜਨਮ ਨਾਲ ਸਾਡੇ ਘਰ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ੀਆਂ ਆਈਆਂ ਹਨ। ਇਸ ਕਵਿਤਾ ਦਾ ਭਾਵ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਧੀਆਂ ਨਾਲ ਹੀ ਜੱਗ ਤੇ ਖੁਸ਼ੀਆਂ ਹਨ, ਧੀਆਂ ਹੀ ਮਾਪਿਆਂ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ ਪਿਆਰ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ ਤੇ ਮਾਪੇ ਵੀ ਧੀਆਂ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਇੰਨੀ ਛੋਟੀ ਉਮਰ ਦੀ ਇਸ ਬੱਚੀ ਨੇ ਧੀ ਦੇ ਅਰਥਾਂ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਡੂੰਘੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਵਿਚ ਬਿਆਨ ਕੀਤਾ ਹੈ। ਇਸ ਗੱਲ ਤੋਂ ਜ਼ਾਹਿਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਅਕਾਲ ਅਕੈਡਮੀ ਕਲਗੀਧਰ ਟਰੱਸਟ ਦੇ ਬੱਚਿਆਂ ਅੰਦਰ ਨੈਤਿਕ ਭਾਵਨਾ ਭਰੀ ਹੋਈ ਹੈ। ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਬੱਚੇ ਸਿੱਖੀ ਸਰੂਪ ਦੇ ਨਾਲ-ਨਾਲ ਇਸ ਪਾਸੇ ਵੀ ਜੁੜੇ ਹੋਏ ਹਨ ਤੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਟਰੱਸਟ ਦਾ ਨਾ ਵੀ ਰੋਸ਼ਨ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ।

The heartthrob of the Fashion industry leaves his land of dreams for serving higher purpose in life especially at that phase of life when he was at the threshold of success.

Meet Inder Bajwa, the glamorous star of Mumbai who returned back to his village in Punjab, Bajwa Kalan. He left his goals, his dreams an never looked back.

Leaving Behind the dazzling city fame to SAVE the innumerable young lives grabbed in the shackles of DRUG Abuse. An evil that took a toll on so many lives in Punjab.

One of those lives belonged to his younger cousin brother who could not be SAVED. But since then he resolved that he wont let this Evil penetrate further in the mind of these young impressionable minds,

he has devoted his life & his time completely to this CAUSE. The means to this end? – Kabaddi. He has been devoting every moment of his existence to his village for the past 4 yrs.

He built a park in his village with his own bare hands. For the people of village he is a MADMAN and a Messiah.

It has a very little to battle for one’s dream, but the one who lights up the dreams of others is called a TRUE HERO.

The heartthrob of the Fashion industry leaves his land of dreams for serving higher purpose in life especially at that phase of life when he was at the threshold of success.

Meet Inder Bajwa, the glamorous star of Mumbai who returned back to his village in Punjab, Bajwa Kalan. He left his goals, his dreams an never looked back.

Leaving Behind the dazzling city fame to SAVE the innumerable young lives grabbed in the shackles of DRUG Abuse. An evil that took a toll on so many lives in Punjab.

One of those lives belonged to his younger cousin brother who could not be SAVED. But since then he resolved that he wont let this Evil penetrate further in the mind of these young impressionable minds,

he has devoted his life & his time completely to this CAUSE. The means to this end? – Kabaddi. He has been devoting every moment of his existence to his village for the past 4 yrs.

He built a park in his village with his own bare hands. For the people of village he is a MADMAN and a Messiah.

It has a very little to battle for one’s dream, but the one who lights up the dreams of others is called a TRUE HERO.

ਜੋਰਾ ਸਿੰਘ ਨੇ ਅਮ੍ਰਿੰਤਪਾਨ ਕਰਨ ਉਪਰੰਤ ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਗੁਰੂ ਘਰ ਆਉਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ
ਕਿਵੇਂ ਨੋਜਵਾਨ ਮਹਿਕਦੀਪ ਨੇ 65 ਸਾਲਾਂ ਬਜ਼ੁਰਗ ਦੀ ਸ਼ਾਰਾਬ ਵਿਰੁੱਧ ਜੰਗ ਵਿਚ ਕੀਤੀ ਮਦਦ
ਅਕਾਲ ਅਕੈਡਮੀ ਦੇ ਮਹਿਕਦੀਪ ਸਿੰਘ ਦੇ ਯਤਨਾਂ ਸਦਕਾ 65 ਸਾਲਾਂ ਜੋਰਾ ਸਿੰਘ ਨੇ ਛੱਡੀ ਸ਼ਾਰਾਬ
ਸੰਗਰੂਰ, 13 ਅਗਸਤ 2017: ਨੌਜਵਾਨਾਂ ਪੀੜ੍ਹੀ ਬਜ਼ੁਰਗਾਂ ਦੀਆਂ ਜ਼ਿੰਦਗੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸੁਚੱਜੇ ਬਦਲਾਅ ਲਿਆਉਣ ਵਿੱਚ ਸਹਾਇਕ ਸਿੱਧ ਸਕਦੀ ਹੈ।ਜਿਸ ਤ੍ਰਰਾਂ 65 ਸਾਲ ਦਾ ਕਿਸਾਨ ਜੋਰਾ ਸਿੰਘ ਇਸ ਦਾ ਹੀ ਪ੍ਰਤੱਖ ਸਬੂਤ ਹੈ।ਸੰਗਰੂਰ ਜ਼ਿਲੇ ਦੇ ਪਿੰਡ ਭਟੀਂਵਾਲ ਕਲਾਂ ਦੇ ਨਿਵਾਸੀ ਜੋਰਾ ਸਿੰਘ ਆਪਣੀ ਜਵਾਨੀ ਤੋਂ ਸ਼ਰਾਬ ਦਾ ਆਦੀ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ। ਪਰ ਅੱਠ ਸਾਲ ਪਹਿਲਾਂ, ਉਸਨੇ ਅਕਾਲ ਅਕੈਡਮੀ ਫਤਿਹਗੜ੍ਹ ਛੰਨਾ ਦੇ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਮਹਿਕਦੀਪ ਸਿੰਘ, ਜਿਲ੍ਹਾ ਪਟਿਆਲਾ ਦੇ ਸਮਝਾਉਣ ਨਾਲ ਸ਼ਰਾਬ ਦਾ ਸੇਵਨ ਕਰਨਾ ਛੱਡ ਦਿਤਾ।

ਜੋਰਾ ਸਿੰਘ ਮਹਿਕਦੀਪ ਦੇ ਨਾਨਕਾ ਪਰਿਵਾਰ ਵਿਚੋਂ ਹੈ ਜੋ ਸੰਗਰੂਰ ਜ਼ਿਲੇ ਦੇ ਪਿੰਡ ਧਨਰਾਊ ਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਮਹਿਕਦੀਪ ਨੇ ਪਿਛਲੇ ਸਾਲ ਅਕਾਲ ਅਕੈਡਮੀ, ਫਤਿਹਗੜ੍ਹ ਛੰਨਾ ਤੋਂ ਦਸਵੀਂ ਦੀ ਪ੍ਰੀਖਿਆ ਪਾਸ ਕੀਤੀ ਹੈ ਉਹ ਇੱਕ ਕਿਸਾਨ ਪਰਿਵਾਰ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਿਤ ਹੈ।ਮਹਿਕਦੀਪ ਦੀ ਗੁਰਸਿੱਖੀ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ ਨੋਜਵਾਨ ਹੈ ਜੋ ਗੁਰਮਤਿ ਦਾ ਧਾਰਨੀ ਹੈ ਜੋ ਗੁੜਤੀ ਉਸ ਨੂੰ ਅਕਾਲ ਅਕਾਦਮੀ ਵਿਚ ਪੜ੍ਹਾਈ ਦੌਰਾਨ ਮਿਲੀ। ਸਿੱਖ ਧਰਮ ਦੇ ਸਿਧਾਂਤਾਂ ਨੂੰ ਅਪਣਾਉਣ ਵਾਲਾ ‘ਅੰਮ੍ਰਿਤਧਾਰੀ’ ਨੋਜਵਾਨ ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਨਿੱਤਨੇਮ ਦਾ ਧਾਰਨੀ ਹੈ।

ਜੋਰਾ ਸਿੰਘ ਦੇ ਸ਼ਾਰਾਬਪੁਣੇ ਤੋਂ ਤੰਗ ਉਸ ਨੋਜਵਾਨ ਲਈ ਇਹ ਬਹੁਤ ਕਠਿਨ ਸੀ ਫੇਰ ਇੱਕ ਦਿਨ ਉਸਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਇਸ ਬਾਰੇ ਗੱਲ ਕਰਨ ਦਾ ਫੈਸਲਾ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਉਸ ਦੇ ਚਾਚੇ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਉਸ ਵੱਲ ਕੋਈ ਜ਼ਿਆਦਾ ਧਿਆਨ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਦ੍ਰਿੜ੍ਹਤਾ ਨਾਲ ਜੋਰਾ ਸਿੰਘ ਨੂੰ ਸਮਝਾਉਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਛੇ ਮਹੀਨੇ ਬਾਅਦ ਮਹਿਕਦੀਪ ਦੇ ਯਤਨਾ ਸਦਕਾ ਜੋਰਾ ਸਿੰਘ ਨੇ ਸ਼ਰਾਬ ਪੀਣੀ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ।
ਇਸ ਸੰਬੰਧੀ ਜੋਰਾ ਸਿੰਘ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਮਹਿਕਦੀਪ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੈਨੂੰ ਕਹਿੰਦਾ ਸੀ ਕਿ ਮੈਂ ਸ਼ਾਰਾਬ ਪੀਣੀ ਛੱਡ ਦੇਵਾਂ ਕਿਉਂਕ ਸ਼ਾਰਾਬ ਤੋਂ ਜੀਵਨ ਵਿਚ ਤਬਾਹੀ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ ਅਤੇ ਇਸ ਨਾਲ ਸਾਰਾ ਪਰਿਵਾਰ ਵੀ ਦੁਖੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇਕ ਦਿਨ ਮੈਨੂੰ ਇਸ ਗੱਲ ਪਛਤਾਵਾ ਹੋਇਆ ਅਤੇ ਜਿਸ ਨੇ ਮੇਰੇ ਮਨ ‘ਤੇ ਡੂੰਘਾ ਪ੍ਰਭਾਵ ਪਿਆ। ਮਹਿਕਦੀਪ ਦੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨੇ ਮੇਰੇ ਮਨ ਅੰਦਰ ਬੇਚੈਨੀ ਜਿਹੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੀ ਅਤੇ ਅਚਾਨਕ ਮੇਰੇ ਮਨ ਨੂੰ ਇਹ ਅਹਿਸਾਸ ਹੋਇਆ। ਜਿਸ ਸੰਬੰਧੀ “ਬੇਔਲਾਦ ਜੌਰਾ ਸਿੰਘ ਨੇ ਬਾਬੂਸ਼ਾਹੀ ਡਾਟ ਕਾਮ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਫਿਰ ਮੈਂ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦੀ ਦਾਤ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਗੁਰਦੁਆਰਾ ਸਾਹਿਬ ਜਾਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਧਾਰਮਿਕ ਗਤੀਵਿਧੀਆਂ ਵਿਚ ਹਿੱਸਾ ਲੈਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿਤਾ। ਉਸ ਦੇ ਤਬਦੀਲੀ ਦਾ ਮੇਰੇ ਸਾਰੇ ਪਰਵਾਰ ‘ਤੇ ਵੀ ਡੂੰਘਾ ਪ੍ਰਭਾਵ ਸੀ ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਹੀ ਮੇਰੀ ਧਰਮ ਪਤਨੀ ਅਤੇ ਦੋ ਭੈਣਾਂ ਨੇ ਵੀ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਛੱਕ ਲਿਆ।
ਅੰਤ ਵਿਚ ਜੋਰਾ ਸਿੰਘ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ “ਇਹ ਸਭ ਮਹਿਕਦੀਪ ਦੇ ਕਾਰਨ ਹੋਇਆ ਹੈ ਜੋ ਗੁਰੂ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਦੇਣ ਅਤੇ ਜੀਵਨ ਬਦਲਣ ਲਈ ਸਹਾਇਕ ਸਿੱਧ ਹੋਇਆ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਹੋਰਨਾਂ ਨੂੰ ਮੇਰੀ ਉਦਾਹਰਨ ਦੇ ਕੇ ਇਸ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਕਰਨ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਕਰਨ ਲਈ ਸਲਾਹ ਦੇ ਰਿਹਾ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਬਾਬਾ ਜੀ ਦਾ ਧੰਨਵਾਦ ਕਰਦਾ ਹਾਂ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਅਗਵਾਈ ਵਿਚ ਚੱਲ ਰਹੀ ਅਕਾਲ ਅਕੈਡਮੀ ਸੰਸਥਾ ਨੇ ਮੇਰੇ ਵਰਗੇ ਹੋਰ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਜੀਵਨ-ਬਦਲਣ ਵਾਲੇ ਅਜਿਹੇ ਨੌਜਵਾਨ ਦਿਮਾਗਾਂ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲ ਰਹੀ ਹੈ।

भगत सिंह की फिल्म देखने के बाद लोगों के मन में ये सवाल उठता है की भगत सिंह के चाचा का क्या हुआ ?
उन्हूने 38 साल अंग्रेजों के खिलाफ काम किया Iran, Rome, Geneva, Paris, and Rio de Janeiro, Italy, Germany, Switzerland, France, USA में क्रांतिकारिओं के साथ |
He helped Subhash Chandra Bose in Italy. He broadcasted rebellion to Indian troops in Africa and worked to raise troops from captured Indian soldiers emprisoned in Italy forming a revolutionary army of the Indian prisoners of war. His passionate speeches in Hindustani broadcast from Rome by Radio.

He came back to India at the invitation of Pandit Jawahar Lal Nehru after remaining in exile for 38 years, returning in March 1947 and breathed his last on the morning of 15 August 1947 at Dalhousie, Punjab .

Sardar Ajit Singh Sandhu was born into a patriotic family from Punjab in India. He was born on 23 February 1881 at Khatkar kalan village in Jalandhar District (now in Shaheed Bhagat Singh district). He studied up to matric at Saindas Anglo Sanskrit School Jallandhar, and later joined Law College, Barreily( UP). During this period he became intensely involved in the Indian freedom movement and left his law studies.

Sardar Ajit Singh along with copatriots organised an agitation by peasents of Punjab against anti farmer British laws known as Punjab Colonisation Act (Amendment) 1906 and administrative orders of enhancing the water rate charges, was an early protester in the Punjab region of India who challenged British rule, and openly criticized the Indian colonial government. He along with Lala Lajpat Rai was exiled to Mandley (Burma) in May 1907. But due to great public pressure and apprehention of unrest in Army, these bills were withdrawn and both released in Nov 1907. But he along with his brothers Kishan Singh and Swaran Singh and Sufi Amba Parshad continue publishing political literature for when British Government was planning to arrest them and put them in long term jail .

Sardar Ajit Singh was the hero of “Pagdi Sambhal Jatta” movement. The “Pagdi Sambhal Jatta” movement had spread far beyond the peasants to engulf the army. In 1907, he was deported to Mandalay Jail in Burma along with Lala Lajpat Rai. After his release, He along with Sufi Amba Parshad escaped to Iran in 1909 rapidly developed as a centre for revolutionary activities by groups led by Sardar Ajit Singh and Sufi Amba Prasad who had worked there since 1909. The recruits to these groups included young nationalists of the likes of Rhishikesh Letha, Zia-ul-Haq, Thakur Das Dhuri . By 1910, the activities of these groups and their publication, the Hayat, had been noticed by the British intelligence. Reports as early as 1910 indicated German efforts to unite Turkey and Persia and proceed to Afghanistan to threaten British India.
However, Ajit Singh’s departure in 1911 brought the Indian revolutionary activities to a grinding halt, while British representations to Persia successfully curbed whatever activity that remained in the country. From there, he traveled to Rome, Geneva, Paris, and Rio de Janeiro, Italy, Germany, Switzerland, France, USA, and worked with revolutionaries against Britishers.
He earned his leaving by teaching.

In 1939, he returned to Europe and shifted to Italy where, in order to intensify his activities and mobilize Italian public and government support in favour of India, he formed the Friends of India Society. Later on he broadcasted rebellion to Indian troops in Africa and worked to raise troops from captured Indian soldiers emprisoned in Italy forming a revolutionary army of the Indian prisoners of war. His passionate speeches in Hindustani broadcast from Rome by Radio and his own example of sacrifice and suffering for the country made had made a deep impact on the Indian soldiers.

He helped Netaji Subhas Chandra Bose in his mission in Italy. He advised Netaji Subhas Chandra Bose to learn to speak Hindustani as he had only been able to enlist 25 members in his Berlin Azad Hind Fauj (army) where he and his partners in Italy had raised more than 10,000 men.

After the fall of Italy, Ajit Singh was imprisoned and kept in an Italian jail and later, when the Germans surrendered, he was shifted to a jail in Germany. The British intended to see that he was punished for his work on behalf of the Axis powers. Turned over at one time to the care of an American camp he shared the facts of why he had worked against the British in the war and was promtly freed and sent on his way by an American officer who had considered him a patriot like those who had worked to win America’s freedom from British rule. But the British were quick to arrest him again. After suffering from imprisonment in bad, often cold, damp conditions with little food or medical treatment (one time, he thought that he was purposely mis-diagnosed with tubeculosis and then forced to sleep between two very ill tuberculosis patients. Locked up in Germany he was ventually released. He finally made it to Britain and the good care of his well wishers and admirers.

He came back to India at the invitation of Pandit Jawahar Lal Nehru after remaining in exile for 38 years, returning in March 1947 and breathed his last on the morning of 15 August 1947 at Dalhousie Punjab . The day India was declared free from British Rule. .
After spending some time in Delhi, he went to Dalhousie .

On August 15, 1947 he uttered his last breath; On this date India got its Independence. His last words were, “Thank God, my mission is fulfilled.”