ਚਮਕ ਮੇਰੀ ਕਿਰਪਾਨ ਦੀ

ਤੁਸੀਂ ਸੋਚਦੇ ਹੋਵੋਗੇ ਕਿ ਘੱਟ ਗਈ ਹੈ
ਚਮਕ ਮੇਰੀ ਕਿਰਪਾਨ ਦੀ,

ਕਿੱਥੇ ਲੁੱਕ ਗਈ ਰੌਣਕ ਮੇਰੀ,
ਕਲਗੀ ਤੇ ਦਸਤਾਰ ਦੀ,

ਹੋਂਸਲੇ ਤੇ ਹਿੰਮਤ ਪਈ ਡੋਲਦੀ ਮੇਰੀ,
ਵਿੱਚ ਮੈਦਾਨੀ ਆ

ਝੂਲਦਾ ਸਿੱਦਕ ਸ਼ਰੀਰ ਮੇਰਾ,
ਵਿੱਚ ਜਵਾਨੀ ਆ,

ਨੇ ਬਹੁਤ ਨਿਸ਼ਾਨ,
ਚਾਰੋਂ ਪਾਸੇ ਮੇਰੀ ਹਾਰ ਦੇ,

ਰੁਲਦੀ ਜਿੰਦ ਥਾਂ ਥਾਂ ਤੇ,
ਗਿਰਦੀ ਇਹ ਦਸਤਾਰ ਦੇ,

ਹੋ ਗਿਆ ਹੋਵਾਂਗਾ ਭੁੱਲ ਆਪਣੀ,
ਅਣੱਖ ਤੇ ਇਤਿਹਾਸ ਨੂੰ ?

ਨਹੀਂ ਜਾਪਦਾ ਸ਼ਇਦ ਜਾਗਾਵੈ
ਨਸ਼ੇ ਬਿਮਾਰੀ ਦੇ ਇਹਸਾਸ ਨੂੰ

ਹੋਇਆ ਜ਼ੁਲਮ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਮੇਰੇ,
ਅਬਦਾਲੀ, ਇੰਦਰਾ ਜਾ ਔਰੰਗਜ਼ੇਬ ਸੀ,

ਕੋਈ ਹਿੱਮਤ ਨਹੀਂ ਸੀ ਤੋੜ ਸਕਿਆ,
ਚਾਹੇ ਜਿਤਨਾ ਵੱਧ ਤੇਜ ਸੀ,

ਇਹ ਨਾ ਸਮਝਣਾ ਇਤਿਹਾਸ ਆਪਣਾ,
ਮੈਂ ਭੁੱਲਾ ਬੈਠਾ ਹਾਂ,

ਹਿੰਮਤ, ਅਣਖ਼ ਕਿਰਪਾਨ ਆਪਣੀ,
ਡੁਲਾ ਬੈਠਾ ਹਾਂ,

ਵਿੱਚ ਮੇਰੇ ਖੂਨ ਹੈਂ,
ਸਰਬੰਸਦਾਨੀ ਦਸ਼ਮੇਸ਼ ਦਾ,

ਜਿਸ ਪਿਤਾ, ਪੁੱਤਰ, ਮਾਂ ਵਾਰੀ ਧਰਮ ਤੇ,
ਬਾਦਸ਼ਾਹ ਦਰਵੇਸ਼ ਦਾ,

ਮੈਂ ਹਾਂ ਵਾਰਿਸ ਨਲਵੇ ਦਾ,
ਜਿਸ ਕਾਬੁਲ ਤਕ ਦਹਾੜ ਮਾਰੀ ਸੀ,

ਜੱਸਾ, ਰਾਮਗੜ੍ਹੀਆ, ਆਹਲੂਵਾਲੀਏ ਦਾ,
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਾਂਗ ਬਿੱਲੀ, ਦਿੱਲੀ ਮਾਰੀ ਸੀ,

ਹੋਇਆ ਸੀ ਘਲੂਘਾਰ ਮੇਰਾ,
ਪੰਜਾਹ ਹਜ਼ਾਰ ਸੀ ਦਿਨ ਵਿਚ ਮਾਰ ਦਿੱਤੇ ,

ਬੱਚੇ ਕਟਾ ਗੱਲ ਹਾਰ ਪੁਆਏ,
ਮਾਵਾਂ ਸ਼ੁਕਰਾਨੇ ਦੇ ਘੁੱਟ ਪੀਤੇ,

ਇਕ ਹੱਥ ਵਿਚ ਕਲਮ, ਤੇ ਦੂੱਜੇ ,
ਹੱਥ ਵਿਚ ਖੰਡਾ ਧਰਦਾ ਹਾਂ,

ਖੜ੍ਹ ਕੇ ਬਾਬਾ ਦੀਪ ਦੇ ਵਾਂਗੂ
ਨਾਲ ਵੈਰੀ ਦੇ ਲੜਦਾ ਹਾਂ

ਭਾਈ ਵੀਰ ਤੇ, ਕਾਹਨ ਸਿੰਘ ਵਾਂਗੂ,
ਮੈਂ ਕਲਮ ਦੇ ਜੌਹਰ ਵਿਖਾਏ ਨੇ,

ਜੋ ਸੀ ਬੋਲਦੇ ਪੰਥ ਖਿਲਾਫ ਮੇਰੇ,
ਬਣ ਦਿੱਤ ਸਿੰਘ ਚੁੱਪ ਕਰਾਏ ਨੇ,

ਮਹਾਤਮਾ ਸੀ ਉਹ ਦੇਸ਼ ਦਾ,
ਬੋਲਿਆ ਖਿਲਾਫ ਕਲਗੀਆਂ ਵਾਲੇ ਦੇ,

ਗੰਡਾ ਸਿੰਘ ਦੇ ਵਾਂਗੂ ਜਾ ਪੁੱਛਿਆ,
ਜਵਾਬ ਨਾ ਗਾਂਧੀ ਸਕਿਆ ਦੇ,

ਵਿੱਚ ਜੱਲਿਆਂਵਾਲੇ ਬਾਗ਼ ਦੇ, ਓ’ ਡਾਇਰ
ਮਾਰ ਗੋਲੀਆਂ ਲੋਕ ਮਰਵਾਏ ਸੀ,

ਮੈਂ ਬਣ ਕੇ ਜੋਧਾ ਊਧਮ ਸਿੰਘ,
ਓਹਦੀ ਮੌਤ ਦੇ ਫ਼ਰਿਸ਼ਤੇ ਬੁਲਵਾਏ ਸੀ,

ਬਿਨਾ ਹਥਿਆਰ “ਗੁਰੂ ਕਾ ਬਾਗ਼” ਮੋਰਚੇ ਵਿੱਚ
ਜਿੱਤ ਕਰਾਉਣੀ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ,

ਸਰ ਕੱਟਾ ਪਟਰਿਆਂ ਤੇ ਲੰਗਰ ਲਾਏ
ਟ੍ਰੇਨ ਰੁਕਾਉਣੀ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ,

ਆਪਣੀ ਬੋਲੀ ਦੇ ਹਕ਼ ਲਈ ,
ਨਿੱਕੇ ਉਮਰੇ ਗੋਲੀ ਖਾ ਸੱਕਦਾ

ਰਹਿ ਵਾਂਗ ਭੁੱਖਾ ਫੇਰੂਮਾਨ ਦੇ,
ਮੌਤ ਨੂੰ ਗੱਲ ਨਾਲ ਲਾ ਸਕਦਾ

ਮੁੜ ਭਿੰਡਰਾਂਵਾਲਿਆਂ ਦੇ,
ਮੈਂ ਵੇਖਿਓ ਸ਼ੇਰ ਆਵਾਂਗਾ,

ਲੜਕੇ ਲੱਖਾਂ ਦੇ ਫੌਜ ਨਾਲ,
ਤੋਹਡੇ ਗੋਡੇ ਫਿਰ ਟਿਕਾਵਾਂਗਾ

ਮੈਂ ਵਾਂਗ ਝੱਪਟਾਂ ਬਾਜ਼ ਦੇ,
ਸਰ ਤੁਹਾਡੇ ਮਾਰਾਂਗਾ,

ਧਾਰ ਖੰਡੇ ਦੀ ਗਈ ਸੀ ਮੁੱਕ ,
ਮੁੜ ਉਸਨੂੰ ਚਮਕਾਵਾਂਗਾ ,

ਹੋਏ ਲੜਾਈ ਕਲਮ ਦੀ,
ਮੈਂ ਨਾਲ ਕਲਮ ਦੇ ਲੜ੍ਹਦਾ ਹਾਂ,

ਕਰੇ ਜੇ ਜ਼ੁਲਮ ਹਥਿਆਰ ਨਾਲ,
ਮੈਂ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਖੰਡਾ ਧਰਦਾ ਹਾਂ,

ਸਿੱਖ ਇਕ ਵੱਖਰੀ ਕੌਮ ਹੈ,
ਜਰਨੈਲ ਸਾਨੂੰ ਪੜ੍ਹਾ ਗਿਆ,

ਕਿੰਝ ਕੱਟਣੀ ਚੌਰਾਸੀ ਜਿੰਦਗੀ ਦੀ,
ਬਣ ਮਰਜੀਵੜੇ ਸਾਨੂੰ ਸਿਖਾ ਗਿਆ,

ਕਦੇ ਨਾ ਸੋਚਣਾ ਘੱਟ ਗਈ ਹੈ,
ਚਮਕ ਮੇਰੀ ਕਿਰਪਾਨ ਦੀ,

ਹੁਣ ਵੀ ਰੌਣਕ ਬਰਕਰਾਰ,
ਕਲਗੀ ਤੇ ਦਸਤਾਰ ਦੀ,

ਹਰਮੀਤ ਸਿੰਘ 5K

When Moninder Singh took his oath of office it was a historic day not just for Blacktown but for Australia.

Mr Singh is believed to be the second Sikh to be elected to local government in the country. He follows in the footsteps of Coffs Harbour deputy mayor John Arkan, who was elected to the coastal council in 2008.

In his first address to council, Mr Singh spoke about his pride in representing his community.

“I am very proud to be a councillor of this great city and today am equally proud to be an Australian – my adopted country, which not only allows everyone to practice their faith but also has given me the opportunity to take my oath on the Sikh Holy Book,” he said last week.

“I stand here a very humbled citizen.”

A former university professor, Mr Singh moved from India to Quakers Hill in 2001.

In 2008 he started the company Australian Academy of Management and Science. The organisation trains 150 disability care graduates a year.

Mr Singh was elected to ward one, which is also represented by fellow Labor councillor Chris Quilkey and Liberal councillor Jess Diaz.

The northern ward, which covers suburbs including Riverstone, Rouse Hill, Kellyville Ridge and Stanhope Gardens, was the closest contest in the local government election.

Mr Singh said he is committed to mayor Stephen Bali’s vision for Blacktown, including attracting a multi-faculty university to the city. He wants to help the council deliver a 20-year blueprint to the state government that would accommodate for predicted population growth.

“The way we are growing, we will be approaching the half-million mark very shortly. That is equal to what we have in Tasmania today,” he said. “Blacktown has a lot of opportunities but there’s a lot of challenges.”

The educator said population growth and infrastructure is also the biggest concern for ward one.

He has promised to host regular meetings with constituents, and is planning to visit railway stations, shopping centres and coffee shops each month to hear local concerns.

Source- www.blacktownsun.com.au

Candice Kaur was not born a Sikhs but after a journey of discovering her own path she found that Sikhi was her path. This is a very powerful phase where she describes her decision to boldly wear a turban.

I looked at myself in the mirror and I remembered myself at 19 years old in my long red dress and my tall eric badou style head wrap singing a cappella soul, captivating the crowd with the energy that I radiated. Owning my own presence, standing in both my humility and my power at once. I remembered… taking it off. Feeling that I didn’t have the right to embody that spirit that strength, that it wasn’t mine, that I was somehow imitating something that I could never be, whether that was aesthetically, ethnically, energetically. If only I’d learned then that the soul is beyond all of that. And that actually I not only had every right but I had the responsibility to reflect my higher self.

I looked in my mirror and remembered myself last year in the gurdwara, meditating alone. My hair wrapped on long folds of weighed understanding of myself. The cloth of growth and self-forgiveness wound around my mind, just tightly enough to keep my thoughts contained from running away with themselves, and gently enough to allow all my swallowed ego to settle while the realization of endless spirit set in. My simran.

My hair coiled up on my head as the antennae that tuned me into my truth and made the picture on the screen of my consciousness just that little bit clearer. I felt strength, I felt peace, tears flowed. Like I struck the oil of truth

The scholars from across the country and the world discussed ‘Sikhism: A faith of love and humanity’ on the second day of the International Sikh Conclave.

Global Sikh Council president Gulbarg Singh said Sikhs take inspiration from Guru Granth Sahib which consists of teachings of various Hindi poets, Muslims and Sufi saints apart from many other people of the so-called lower strata of the society. “This shows how Sikhism encompasses one and all and is a symbol of love and humanity,” he said.

Amritsar’s Prof Jasbir Singh Jabbar said Sikhs have been at the forefront of organizing ‘langars’ (common kitchen) during natural calamities. He said even the UN dedicated the year 1999 to Guru Gobind Singh when the 300 years of ‘Khalsa’ panth was celebrated. The Bihar government must prepare a similar proposal and send it to the Centre to dedicate 2017 to Guruji. January 5, 2017 would mark the 350th birth anniversary of Guru Gobind Singh.

He also said when Guru Nanak Dev founded the religion, he sought to end caste, class and religious differences by adding the word ‘Ek’ (One) before Onkar (God). “The difference between all the lesser Gods and Goddesses were deleted,” Jasbir said and quoted Guruji’s lines, “Ek pita ekas ke ham barak (we are all the children of one Father)”.

Naib Subedar (Retd) Dharam Singh, #VirChakra was all of 18 when he was recognized for his act of valour on 4 October 1965. Today, 51 years on, he is settled in Amritsar and proud that he has done something for the country.

On October 4, 1965, a company in which then Sepoy Dharam Singh was serving was ordered to clear an encroachment on a feature near Kalidhar in Jammu and Kashmir, which had been made by Pakistani forces notwithstanding the ceasefire. When its advance was held up due to a minefield, he volunteered to lead the way. During the counter-attack, he killed two enemy soldiers.

He received his gallantry award from President Zakir Hussain in 1968 at the age of 24.

ਕਲਗੀਧਰ ਟਰੱਸਟ ਬੜੂ ਸਾਹਿਬ ਨੇ ਲਗਾਇਆ ਮੁਫਤ ਮੈਡੀਕਲ ਕੈਪ

ਧਰਮਗੜ•, (ਗੁਰਜੀਤ ਸਿੰਘ ਚਹਿਲ) – ਕਲਗੀਧਰ ਟਰੱਸਟ ਗੁਰਦੁਆਰਾ ਬੜੂ ਸਾਹਿਬ (ਹਿਮਾਚਲ ਪ੍ਰਦੇਸ਼) ਵਲੋ ਅਕਾਲ ਅਕੈਡਮੀ ਫ਼ਤਹਿਗੜ• ਗੰਢੂਆਂ ਵਿਖੇ 62ਵਾਂ ਮੁਫ਼ਤ ਮੈਡੀਕਲ ਕੈਪ ਅਕਾਲ ਚੈਰੀਟੇਬਲ ਹਸਪਤਾਲ ਬੜੂ ਸਾਹਿਬ ਤੋ ਪੁੱਜੀ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਬਿਮਾਰੀਆਂ ਦੇ ਮਾਹਿਰ ਡਾਕਟਰਾਂ ਦੀ ਟੀਮ ਨੇ ਲਗਾਇਆ । ਇਸ ਮੈਡੀਕਲ ਕੈਪ ਦਾ ਉਦਘਾਟਨ ਮਾਰਕੀਟ ਕਮੇਟੀ ਲਹਿਰਾਗਾਗਾ ਦੇ ਚੇਅਰਮੈਨ ਜਸਵਿੰਦਰ ਸਿੰਘ ਲਾਲੀ ਫ਼ਤਹਿਗੜ• ਦੇ ਸਪੁੱਤਰ ਕਾਕਾ ਹਰਿੰਦਰਵੀਰ ਸਿੰਘ ਸਿੱਧੂ ਉਪ-ਚੇਅਰਮੈਨ ਪੀ.ਏ.ਡੀ.ਬੀ. ਸੁਨਾਮ ਨੇ ਕੀਤਾ । ਇਸ ਕੈਪ ਦੌਰਾਨ ਮਾਹਿਰ ਡਾਕਟਰਾਂ ਦੀ ਟੀਮ ਦੁਆਰਾ ਹੱਡੀਆਂ, ਅੱਖ, ਨੱਕ, ਕੰਨ, ਗਲਾ, ਪਿੱਤੇ ਅਤੇ ਗੁਰਦੇ ਦੀ ਪੱਥਰੀ, ਹਰਨੀਆਂ ਆਦਿ ਬਿਮਾਰੀਆਂ ਤੋ ਪੀੜ•ਤ 1349 ਮਰੀਜ਼ਾਂ ਦਾ ਮੁਫ਼ਤ ਚੈਕਅੱਪ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਅਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਬਿਮਾਰੀਆਂ ਤੋ ਪੀੜ•ਤ 39 ਮਰੀਜ਼ਾਂ ਦੇ ਅਪਰੇਸ਼ਨ 28 ਸਤੰਬਰ ਨੂੰ ਅਕਾਲ ਚੈਰੀਟੇਬਲ ਹਸਪਤਾਲ ਬੜੂ ਸਾਹਿਬ (ਹਿਮਾਚਲ ਪ੍ਰਦੇਸ਼) ਵਿਖੇ ਕੀਤੇ ਜਾਣਗੇ । ਇਸ ਮੌਕੇ ਅਕੈਡਮੀ ਪ੍ਰਿੰਸੀਪਲ ਸਵਰਨਜੀਤ ਕੌਰ, ਭਾਈ ਕਰਮਜੀਤ ਸਿੰਘ ਚੀਮਾ, ਭਾਈ ਗੁਰਮੇਲ ਸਿੰਘ, ਖੁਸ਼ਪਾਲ ਸਿੰਘ ਬੀਰ ਕਲਾਂ ਚੇਅਰਮੈਨ ਮਿਲਕ ਪਲਾਂਟ ਸੰਗਰੂਰ, ਜਸਪਾਲ ਸਿੰਘ ਵਿਰਕ, ਪਰਮਜੀਤ ਸਿੰਘ ਨਿੱਕਾ, ਸਰਬਜੀਤ ਸਿੰਘ ਬਾਗਵਾਲਾ, ਲਾਡੀ ਮਾਨ, ਸਰਕਲ ਪ੍ਰਧਾਨ ਦਲਵੀਰ ਸਿੰਘ, ਨਰਿੰਦਰ ਸਿੰਘ ਡਸਕਾ ਸਰਕਲ ਪ੍ਰਧਾਨ ਯੂਥ ਵਿੰਗ, ਸਵਰਾਜ ਸਿੰਘ ਸਰਪੰਚ ਹਰਿਆਉ ਕੋਠੇ, ਕੁਲਦੀਪ ਸਿੰਘ ਹੰਝਰਾ ਸਰਪੰਚ ਹਰਿਆਉ, ਨਵਜੋਤ ਸਿੰਘ ਜੋਤੀ ਸਰਪੰਚ ਰੱਤਾਖੇੜਾ, ਪਵਿੱਤਰ ਸਿੰਘ ਬੈਨੀਪਾਲ ਸਰਪੰਚ ਗੰਢੂਆਂ, ਮਾਸਟਰ ਬਲਵੰਤ ਸਿੰਘ ਗੰਢੂਆਂ, ਬਲਜੀਤ ਸਿੰਘ ਰੰਮ ਰੱਤਾਖੇੜਾ, ਸੰਪੂਰਨ ਸਿੰਘ ਪੰਚ, ਜਥੇ. ਲੀਲਾ ਸਿੰਘ, ਗੋਰਾ ਸਿੰਘ ਚੀਮਾ, ਜੱਗਾ ਸਿੰਘ ਐਮ.ਸੀ., ਮਲਕੀਤ ਸਿੰਘ ਕਾਲਾ, ਅਮਰੀਕ ਸਿੰਘ, ਸੇਰਾ ਸਿੰਘ, ਚਤਰ ਸਿੰਘ ਆਦਿ ਮੌਜੂਦ ਸਨ ।

ਕਲਗੀਧਰ ਟਰੱਸਟ ਬੜੂ ਸਾਹਿਬ ਵਲੋ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹਸਤੀਆਂ ਸਨਮਾਨਿਤ

ਧਰਮਗੜ•, (ਗੁਰਜੀਤ ਸਿੰਘ ਚਹਿਲ) – ਕਲਗੀਧਰ ਟਰੱਸਟ ਗੁਰਦੁਆਰਾ ਬੜੂ ਸਾਹਿਬ (ਹਿਮਾਚਲ ਪ੍ਰਦੇਸ਼) ਵਲੋ ਅਕਾਲ ਅਕੈਡਮੀ ਫ਼ਤਹਿਗੜ• ਗੰਢੂਆਂ ਵਿਖੇ ਕਰਵਾਏ ਇਕ ਪ੍ਰੋਗਰਾਮ ਦੌਰਾਨ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹਸਤੀਆਂ ਨੂੰ ਸਨਮਾਨਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ । ਇਸ ਮੌਕੇ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਦਿਆਂ ਕਾਕਾ ਹਰਿੰਦਰਵੀਰ ਸਿੰਘ ਫ਼ਤਹਿਗੜ• ਵਾਈਸ ਚੇਅਰਮੈਨ ਪੀ.ਏ.ਡੀ.ਬੀ. ਸੁਨਾਮ ਅਤੇ ਮਿਲਕ ਪਲਾਂਟ ਸੰਗਰੂਰ ਦੇ ਚੇਅਰਮੈਨ ਖੁਸ਼ਪਾਲ ਸਿੰਘ ਬੀਰ ਕਲਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਕਲਗੀਧਰ ਟਰੱਸਟ ਬੜੂ ਸਾਹਿਬ ਦੇ ਪ੍ਰਧਾਨ ਬਾਬਾ ਇਕਬਾਲ ਸਿੰਘ ਅਤੇ ਹੋਰ ਟਰੱਸਟੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਹੀ ਧਾਰਮਿਕ ਕਾਰਜ ਕਰਵਾਉਣ ਤੋ ਇਲਾਵਾ ਸਮਾਜਸੇਵੀ ਕੰਮਾਂ ਨੂੰ ਤਰਜੀਹ ਦਿੰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਇਸ ਟਰੱਸਟ ਨੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਸੰਸਾਰਿਕ ਵਿੱਦਿਆ ਦੇ ਨਾਲ-ਨਾਲ ਧਾਰਮਿਕ ਵਿੱਦਿਆ ਦੇਣ ਲਈ ਜਿਥੇ 129 ਅਕਾਲ ਅਕੈਡਮੀਆਂ ਸਥਾਪਤ ਕੀਤੀਆਂ ਹਨ, ਉਥੇ ਨਾਲ ਹੀ 2 ਯੂਨੀਵਰਸਿਟੀਆਂ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਕਰਕੇ ਨੋਜਵਾਨ ਵਿਦਿਆਰਥੀਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਧਾਰਮਿਕ ਪਾਸੇ ਵੱਲ ਲਗਾਉਣ ਲਈ ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਕੀਤਾ ਹੈ । ਅਕੈਡਮੀ ਪ੍ਰਿੰਸੀਪਲ ਸਵਰਨਜੀਤ ਕੌਰ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਸਮਾਜਸੇਵੀ ਕੰਮਾਂ ‘ਚ ਅੱਗੇ ਹੋ ਕੇ ਕਾਰਜ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਮੋਹਤਬਰ ਵਿਅਕਤੀਆਂ ਨੂੰ ਕਲਗੀਧਰ ਟਰੱਸਟ ਬੜੂ ਸਾਹਿਬ ਦੀ ਤਰਫੋ ਭਾਈ ਕਰਮਜੀਤ ਸਿੰਘ ਚੀਮਾ ਅਤੇ ਭਾਈ ਗੁਰਮੇਲ ਸਿੰਘ ਨੇ ਸਨਮਾਨਿਤ ਕੀਤਾ । ਇਸ ਮੌਕੇ ਜਿੰਨ•ਾਂ ਹਸਤੀਆਂ ਨੂੰ ਸਨਮਾਨਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਉਨ•ਾਂ ‘ਚ ਕਾਕਾ ਹਰਿੰਦਰਵੀਰ ਸਿੰਘ ਸਿੱਧੂ, ਚੇਅਰਮੈਨ ਖੁਸ਼ਪਾਲ ਸਿੰਘ ਬੀਰ ਕਲਾਂ, ਪਰਮਜੀਤ ਸਿੰਘ ਨਿੱਕਾ, ਸਰਬਜੀਤ ਸਿੰਘ ਬਾਗਵਾਲਾ, ਸਰਕਲ ਪ੍ਰਧਾਨ ਦਲਵੀਰ ਸਿੰਘ, ਨਰਿੰਦਰ ਸਿੰਘ ਡਸਕਾ ਸਰਕਲ ਪ੍ਰਧਾਨ ਯੂਥ ਵਿੰਗ, ਪਵਿੱਤਰ ਸਿੰਘ ਬੈਨੀਪਾਲ ਸਰਪੰਚ ਗੰਢੂਆਂ, ਮਾਸਟਰ ਬਲਵੰਤ ਸਿੰਘ ਗੰਢੂਆਂ, ਸਵਰਾਜ ਸਿੰਘ ਸਰਪੰਚ ਹਰਿਆਉ ਕੋਠੇ, ਕੁਲਦੀਪ ਸਿੰਘ ਹੰਝਰਾ ਸਰਪੰਚ ਹਰਿਆਉ, ਨਵਜੋਤ ਸਿੰਘ ਜੋਤੀ ਸਰਪੰਚ ਰੱਤਾਖੇੜਾ, ਬਲਜੀਤ ਸਿੰਘ ਰੰਮ ਰੱਤਾਖੇੜਾ, ਸੰਪੂਰਨ ਸਿੰਘ ਪੰਚ, ਜਥੇ. ਲੀਲਾ ਸਿੰਘ, ਜਸਪਾਲ ਸਿੰਘ ਵਿਰਕ, ਜੱਗਾ ਸਿੰਘ ਐਮ.ਸੀ. ਚੀਮਾ ਆਦਿ ਸਾਮਲ ਸਨ । ਇਸ ਮੌਕੇ ਲਾਡੀ ਮਾਨ, ਗੋਰਾ ਸਿੰਘ ਚੀਮਾ, ਮਲਕੀਤ ਸਿੰਘ ਕਾਲਾ, ਅਮਰੀਕ ਸਿੰਘ, ਸੇਰਾ ਸਿੰਘ, ਚਤਰ ਸਿੰਘ ਆਦਿ ਮੌਜੂਦ ਸਨ ।

ਇਕ ਵਾਰ ਪੇਸ਼ਾਵਰ ਤੋਂ ਸੰਗਤਾਂ ਗੁਰੂ ਗੋਬਿੰਦ ਸਿੰਘ ਸਾਹਿਬ ਜੀ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨਾ ਲਈ ਅਨੰਦਪੁਰ ਆਇਆ.. ਉਨ੍ਹਾਂ ਸੰਗਤਾਂ ਵਿਚ ਇਕ 15 ਸਾਲਾਂ ਦਾ ਨੌਜ਼ਵਾਨ ਸੀ.. ਉਹ ਨੌਜ਼ਵਾਨ ਆਪਣੀ ਉਮਰ ਨਾਲੋ ਵੱਧ ਚੁਸਤ ਨਜ਼ਰ ਆਉਂਦਾ ਸੀ.. ਜਦੋਂ ਉਹ ਗੁਰੂ ਜੀ ਦੇ ਚਰਣੀ ਸੀਸ ਨੀਵਾ ਰਿਹਾ ਸੀ ਤਾਂ ਗੁਰੂ ਜੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸਵਾਲ ਕੀਤਾ, ਭਾਈ “ਸਿੱਖਾਂ ! ਤੇਰਾ ਨਾਮ ਕੀ ਹੈ ?” ਉਸ ਨੇ ਉਤਰ ਦਿਤਾ, “ਸੱਚੇ ਪਾਤਸ਼ਾਹ ਮੇਰਾ ਨਾਮ ਜੋਗਾ ਹੈ “..

ਗੁਰੂ ਜੀ ਨੇ ਸਵਾਲ ਕੀਤਾ, “ਭਾਈ, ਕਿਸ ਜੋਗਾ?”

ਉਸ ਨੌਜ਼ਵਾਨ ਨੇ ਬੜੀ ਫੁਰਤੀ ਨਾਲ ਉਤਰ ਦਿਤਾ, “ਸੱਚੇ ਪਿਤਾ, ਆਪ ਜੋਗਾ..”
ਸਤਿਗੁਰੂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, “ਅੱਛਾ ਭਾਈ ਜੋਗੇ, ਅੱਜ ਤੋਂ ਤੂੰ ਸਾਡੇ ਜੋਗਾ ਤੇ ਅਸੀਂ ਤੇਰੇ ਜੋਗੇ..”

ਭਾਈ ਜੋਗੇ ਨੇ ਗੁਰੂ ਜੀ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ ਆਪਣੇ ਮਾਤਾ ਪਿਤਾ ਪਾਸੋ ਗੁਰੂ ਘਰ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਦੀ ਪ੍ਰਵਾਨਗੀ ਲੈ ਲਈ.. ਜੋਗੇ ਦੇ ਮਾਤਾ ਪਿਤਾ ਉਸ ਨੂੰ ਗੁਰੂ ਪਾਸ ਛੱਡ ਕੇ ਵਾਪਸ ਪੇਸ਼ਾਵਰ ਚਲੇ ਗਏ.. ਜੋਗੇ ਨੇ ਉਸ ਦਿਨ ਤੋਂ ਹੀ ਸੰਗਤ ਦੀ ਤਨ – ਮਨ ਨਾਲ ਸੇਵਾ ਕਰਨੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੀ.. ਉਸ ਨੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਛੱਕ ਲਿਆ ਤੇ ਜੋਗੇ ਤੋਂ ਜੋਗਾ ਸਿੰਘ ਬਣ ਗਿਆ..

ਉਸ ਦੇ ਮਾਤਾ ਪਿਤਾ ਨੇ ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ ਉਸ ਦੀ ਮੰਗਣੀ ਕਰ ਦਿੱਤੀ.. ਵਿਆਹ ਦੇ ਯੋਗ ਹੋਣ ਤੇ, ਵਿਆਹ ਦੀ ਤਾਰੀਖ ਪੱਕੀ ਕਰਕੇ.. ਉਸ ਦੇ ਮਾਤਾ ਪਿਤਾ ਉਸ ਨੂੰ ਅਨੰਦਪੁਰ ਤੋਂ ਲੈਣ ਆ ਗਏ.. ਪਿਤਾ ਦੇ ਕਹਿਣ ਤੇ, ਭਾਈ ਜੋਗਾ ਸਿੰਘ ਨੇ ਗੁਰੂ ਜੀ ਪਾਸੋ ਜਾਣ ਦੀ ਆਗਿਆ ਮੰਗੀ..

ਗੁਰੂ ਜੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, ਭਾਈ ਜੋਗਾ ਸਿੰਘ, ਤੂੰ ਬੜੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਕਰਵਾਉਣ ਲਈ ਪੇਸ਼ਾਵਰ ਆਪਣੇ ਮਾਤਾ ਪਿਤਾ ਨਾਲ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ ਪਰ ਇਕ ਸ਼ਰਤ ਹੈ, ਜਦੋ ਅਸੀਂ ਯਾਦ ਕਰੀਏ ਤਾ ਤੂੰ ਸਾਰੇ ਕੰਮ-ਕਾਰ ਛੱਡ ਕੇ ਤੁਰੰਤ ਸਾਡੇ ਪਾਸ ਹਾਜ਼ਰ ਹੋਵੀ..”

ਭਾਈ ਜੋਗਾ ਸਿੰਘ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, “ਹਾਂ ਜੀ, ਇਸ ਤਰਾਂ ਹੀ ਹੋਵੇਗਾ..” ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ ਉਸ ਨੇ ਗੁਰੂ ਜੀ ਦੇ ਚਰਨੀ ਹੱਥ ਲਗਾਏ ਤੇ ਮਾਤਾ ਪਿਤਾ ਦੇ ਨਾਲ ਚਲਾ ਗਿਆ.. ਵਿਆਹ ਦੇ ਸ਼ੁਭ ਦਿਨ ਆਉਣ ਉਪਰ ਉਸ ਦੇ ਵਿਆਹ ਦੀ ਰਸਮ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਗਈ..
ਉਸੇ ਸਮੇਂ ਦੌਰਾਨ, ਰਸਮਾਂ ਦਾ ਵਿਚਕਾਰ ਹੀ ਹੁਕਮ ਅਨੁਸਾਰ ਇਕ ਸਿੰਘ ਨੇ ਭਾਈ ਜੋਗਾ ਸਿੰਘ ਨੂੰ ਇੱਕ ਪੱਤਰ ਹੱਥ ਫੜਾ ਦਿੱਤਾ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਗੁਰੂ ਜੀ ਦਾ ਹੁਕਮ ਲਿਖਿਆ ਸੀ, ਭਾਈ ਜੋਗਾ ਸਿੰਘ ਨੇ ਉਹ ਪੱਤਰ ਖੋਲ ਕੇ ਪੜਿਆ ਤਾਂ ਉਸ ਵਿੱਚ ਲਿਖਿਆ ਸੀ “ਇਸ ਨੂੰ ਪੜਦੇ ਸਾਰ ਸਾਡੇ ਪਾਸ ਅਨੰਦਪੁਰ ਹਾਜ਼ਰ ਹੌ..”

ਭਾਈ ਜੋਗਾ ਸਿੰਘ ਨੇ ਚਿੱਠੀ ਪੜ ਦੇ ਸਾਰ ਹੀ ਘਰਦਿਆਂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ ਕਿ ” ਮੇਰੇ ਗੁਰੂ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਸਾਰੇ ਕੰਮ-ਕਾਰ ਛੱਡ ਕੇ ਆਉਣ ਲਈ ਲਿਖਿਆ ਹੈ, ਸੋ ਮੇਰਾ ਜਾਣਾ ਹੀ ਬੰਦਾ ਹੈ..” ਉਸ ਨੇ ਘੋੜੇ ਉਪਰ ਛਾਲ ਮਾਰੀ ਤੇ ਅਨੰਪੁਰ ਵੱਲ ਚਲ ਪਿਆ..

ਭਾਈ ਜੋਗਾ ਸਿੰਘ ਨੂੰ ਹੁਸ਼ਿਆਰਪੁਰ ਪੁੱਜਣ ਤਕ ਸ਼ਾਮਾਂ ਪੈ ਗਈਆਂ..ਰੁੱਕ ਗਿਆ… ਉਸ ਦੇ ਮੰਨ ਵਿੱਚ ਆਇਆ, ” ਕੀ ਉਸ ਵਰਗਾ ਵੀ ਕੋਈ ਗੁਰੂ ਦਾ ਸਿੱਖ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ ਜਿਹੜਾ ਆਪਣਾ ਵਿਆਹ ਵਿਚਾਲੇ ਹੀ ਛੱਡ ਕੇ ਗੁਰੂ ਦੇ ਹੁਕਮ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਕਰਦਾ ਹੋਵੇ ?” ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਉਪਰ ਮਾਣ ਹੋ ਗਿਆ.. ਹਉਮੈ ਆ ਗਈ.. ਮੇਰੇ ਵਰਗਾ ਕੋਈ ਸਿੱਖ ਨੀ ਹੋਣਾ..

ਹੁਸ਼ਿਆਰਪੁਰ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਰਾਤ ਪਹਿਣ ਕਰਕੇ ਜੋਗਾ ਸਿੰਘ ਨੇ ਉੱਥੇ ਰੁਕਣ ਦਾ ਫੈਸਲਾ ਕੀਤਾ.. ਇਸ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਬਾਜ਼ਾਰ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਵੇਸਵਾ ਦਾ ਕੋਠਾ ਸੀ ਜਿੱਥੇ ਨਾਚ ਗਾਣਾ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ..ਮੰਨ ਵਿੱਚ ਹੰਕਾਰ ਹੋਣ ਕਰਕੇ ਜੋਗਾ ਸਿੰਘ ਦੀ ਬੁੱਧੀ ਤੇ ਪਰਦਾ ਪੈ ਗਿਆ ਅਤੇ ਮੰਨ ਵਿੱਚ ਗਲਤ ਫੁਰਨੇ ਬਣਨੇ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਗਏ.. ਬੁੱਧੀ ਤੇ ਪਰਦਾ ਪਹਿਣ ਕਰਕੇ ਉਸਦੇ ਕਦਮ ਵੇਸਵਾ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਵੱਲ ਨੂੰ ਵੜਨ ਲਗੇ..

ਘੱਟ-ਘੱਟ ਵਿੱਚ ਵਸਣ ਵਾਲੇ ਦਾਤਾ ਧੰਨ ਗੁਰੂ ਗੋਬਿੰਦ ਸਿੰਘ ਜੀ ਇੱਕ ਸਿੰਘ ਦਾ ਭੇਸ਼ ਬਣਾ ਵੇਸਵਾ ਦੇ ਦੁਆਰੇ ਜਾ ਕੇ ਪੋੜੀ (Stairs) ਤੇ ਆਣ ਖਲੋਤੇ.. ਭਾਈ ਜੋਗਾ ਸਿੰਘ ਨੇ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਇਕ ਸਿੰਘ ਉਸ ਵੇਸਵਾ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਅੱਗੇ ਖੜਾ ਹੈ.. (ਕੋਈ ਦਵਾਰਪਾਲ ਵੀ ਆਖਦੇ ਨੇ ਜਿਨੇ ਰੋਕ ਲਿਆ ਭਾਈ ਜੋਗੇ ਨੂੰ ) ਜਦੋ ਉਹ ਪਾਸੇ ਚਲਾ ਜਾਵੇਗਾ ਤਾਂ ਮੈਂ ਅੰਦਰ ਜਾਵਾਂਗਾ.. ਇਹ ਸੋਚ ਕੇ ਉਹ ਪਿੱਛੇ ਮੁੜ ਗਿਆ..

ਕੁਝ ਦੇਰ ਪਿੱਛੋਂ ਫੇਰ ਉਹ ਵੇਸਵਾ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਵੱਲ ਆਇਆ ਤਾ ਕਿ ਦੇਖਦਾ ਹੈ ਕਿ ਸਿੰਘ ਅਜੇ ਵੀ ਖੜਾ ਹੈ.. ਉਸ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ ਜੋਗਾ ਸਿੰਘ ਫੇਰ ਮੁੜ ਗਿਆ.. ਇਸ ਤਰਾਂ ਭਾਈ ਜੋਗਾ ਸਿੰਘ ਸਾਰੀ ਰਾਤ ਉਸ ਵੇਸਵਾ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਵੱਲ ਚੱਕਰ ਮਾਰਦਾ ਰਿਹਾ ਪਰ ਉਹ ਸਿੰਘ ਨੂੰ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਅੱਗੇ ਖੜਾ ਦੇਖ ਕੇ ਮੁੜ ਜਾਂਦਾ ਰਿਹਾ.. ਇਸ ਤਰਾਂ ਸਾਰੀ ਰਾਤ ਉਸ ਨੇ ਚਕਰਾ ਵਿਚ ਗੁਜ਼ਾਰ ਦਿੱਤੀ..

ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵੇਲੇ ਜਦੋ ਜੋਗਾ ਸਿੰਘ ਫੇਰ ਦੇਖਣ ਆਇਆ ਤਾ ਸਿੰਘ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਰੋਕ ਕੇ ਕਿਹਾ, “ਭਾਈ ਜੋਗਾ ਸਿੰਘ, ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵੇਲਾ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ.. ਜਾ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰ ਤੇ ਉਸ ਮਾਲਕ ਦਾ ਨਾਮ ਜਪ..”

ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਭਾਈ ਜੋਗਾ ਸਿੰਘ ਨੂੰ ਗਿਆਨ ਹੋਇਆ ਕਿ ਉਹ ਸਾਰੀ ਰਾਤ ਕਿਹੜੇ ਭੈੜੇ ਕੰਮ ਦੀ ਦਲੀਲ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ ਸੀ.. ਫੇਰ ਜੋਗਾ ਸਿੰਘ ਨੇ ਉਸ ਖੜੇ ਸਿੰਘ ਨੂੰ ਪੁਛਿਆ, ਮੈਨੂੰ ਤਾਂ ਤੂੰ ਵੇਸਵਾ ਵੱਲ ਜਾਣ ਤੋਂ ਰੋਕਦਾ ਹੈ ਪਰ ਤੂੰ ਸਿੰਘਾਂ ਇੱਥੇ ਕਿਉਂ ਖੜਾ ਹੈ?
ਤਾਂ ਉਸ ਸਿੰਘ ਨੇ ਆਖਿਆ, ਮੈਂ ਤਾਂ ਕਿਸੇ ਦਾ ਖਲਾਰਿਆ ਖੜਾ ਬਚਨ ਪੂਰਾ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ ਡਿਊਟੀ ਦੇ ਰਿਹਾ ਹਾਂ.

ਇਹ ਸੁਣ ਭਾਈ ਜੋਗਾ ਸਿੰਘ ਸ਼ਰਮਿੰਦਗੀ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ ਚਲਾ ਗਿਆ.. ਸੋਚਦਾ ਰਿਹਾ ਕਿ ਉਸ ਨੂੰ ਗੁਰੂ ਜੀ ਨੇ ਆਪ ਆ ਕੇ ਬਚਾ ਲਿਆ, ਨਹੀਂ ਤਾ ਉਹ ਗੁਰੂ ਜੀ ਨੂੰ ਮੂੰਹ ਦਿਖਾਉਣ ਜੋਗਾ ਨਾਂ ਰਹਿੰਦਾ.. ਉਸ ਨੂੰ ਗੁਰੂ ਜੀ ਪਾਸ ਜਾਣ ਤੋਂ ਸ਼ਰਮ ਆਉਣ ਲਗੀ.. ਗੁਰੂ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਉਸ ਪਾਸ ਹੋਰ ਕੋਈ ਠੋਹਰ ਵੀ ਨਹੀਂ ਸੀ ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਜਾ ਸਕਦਾ.. ਟੁਟੇ -ਭੱਜੇ ਦਿਲ ਨਾਲ ਉਹ ਅਨੰਦਪੁਰ ਦੀਵਾਨ ਵਿੱਚ ਹਾਜ਼ਰ ਹੋ ਗਿਆ..

ਗੁਰੂ ਜੀ ਨੇ ਦੀਵਾਨ ਦੀ ਸਮਾਪਤੀ ਪਿੱਛੋਂ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪਾਸ ਬੁਲਾਇਆ.. ਪੇਸ਼ਾਵਰ ਦੀ ਕੁਰਬਾਨੀ ਦੀ ਸ਼ਾਬਾਸ਼ ਦਿੱਤੀ.. ਸਤਿਗੁਰੂ ਜੀ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਕੇ ਜੋਗਾ ਸਿੰਘ ਪੁਛਦਾ ਹੈ ਸਤਿਗੁਰੂ ਜੀ ਲਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਰਾਤ ਆਪ ਜੀ ਠੀਕ ਤਰਾਂ ਅਰਾਮ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕੇ.. ਅੱਖਾਂ ਲਾਲ ਨੇ (ਇਹ ਵੀ ਗੁਰੂ ਦੀ ਖੇਡ ਸੀ )

ਸਤਿਗੁਰੂ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਜੋਗਾ ਸਿੰਘ ਜਗਾਵੇ ਵੀ ਆਪ ਤੇ ਪੁੱਛੇ ਵੀ ਆਪ ??? ਜੋਗਾ ਸਿੰਘ ਕਹਿੰਦਾ ਸਤਿਗੁਰੂ ਮੈਂ ਸਮਝਿਆ ਨਹੀਂ.. ਸਤਿਗੁਰੂ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਜੋਗਿਆ ਪੰਜਵੇ ਜੰਮੇ ਤੱਤੀ ਤਵੀ ਤੇ ਬੈਠੇ ਕੋਈ ਗੱਲ ਨਹੀਂ, ਨੌਵੇਂ ਜੰਮੇ ਸੀਸ ਦਿਤਾ ਕੋਈ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਪਰ ਨਹੀਂ ਪਤਾ ਸੀ ਕਿ ਸਿੱਖੀ ਖਾਤਰ ਦਸਵੇਂ ਜੰਮੇ ਵੇਸਵਾ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਤੇ ਪਹਿਰਾ ਦੇਣਾ-ਪੈਣਾ ਹੈ.. ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਜੋਗਾ ਸਿੰਘ ਦੇ ਕਪਾਟ ਖੁਲ ਗਏ. ਉਹ ਗੁਰੂ ਜੀ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਤੇ ਗਿਰ ਗਿਆ

ਜੋ ਅਸੀਂ ਪੜਦੇ ਹਾਂ “ਸੋ ਸਤਿਗੁਰ ਪਿਆਰਾ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਹੈ ਜਿਥੇ ਕਿਥੇ ਮੈਨੂੰ ਲਏ ਛਡਾਇ ” ਇਹ ਪਰਤੱਖ ਹੋ ਗਿਆ.. ਜੋਗਾ ਸਿੰਘ ਸ਼ਰਮਿੰਦਗੀ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ ਗੁਰੂ ਜੀ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਤੇ ਢਹਿ ਪਿਆ ਤੇ ਮੁਆਫੀ ਮੰਗਣ ਲਗਾ.. ਭਾਈ ਜੋਗਾ ਸਿੰਘ ਨੇ ਗੁਰੂ ਜੀ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਉਪਰ ਸੀਸ ਰੱਖ ਕੇ ਕਿਹਾ, “ਦਾਤਾ ਜੀ, ਆਪ ਬਖਸ਼ਣਹਾਰ ਹੋ, ਆਪਣੇ ਬੱਚੇ ਦੀਆਂ ਭੁੱਲਾਂ ਬਖਸ਼ ਦੇਣਾ ਜੀ, ਮੈਂ ਭੁੱਲ ਗਿਆ.. ਜਿਸ ਵੇਲੇ ਪੰਜ ਪਿਆਰਿਆਂ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦੀ ਦਾਤ ਬਖਸ਼ੀ ਸੀ ਤਾ ਚਾਰ ਕੁਰਹਿਤਾਂ ਵਿੱਚੋ ਤਾਕੀਦ ਕੀਤੀ ਸੀ ਪਰਾਇਆ ਸੰਗ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ, ਮੇਰੀ ਮੱਤ ਤੇ ਹਉਮੈ ਦਾ ਪਰਦਾ ਪੈ ਗਿਆ ਸੀ ਜੋ ਮੈਂ ਵੇਸਵਾ ਵੱਲ ਜਾਣਾ ਕੀਤਾ.. ਸ਼ੁਕਰ ਹੈ ਆਪ ਜੀ ਨੇ ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਮੇਰੀ ਲਾਜ ਰਖੀ.. ਮੈਨੂੰ ਬਖਸ਼ ਦਿਉ ਜੀ..” ਸਤਿਗੁਰੂ ਜੀ ਨੇ ਜੋਗਾ ਸਿੰਘ ਸਿੰਘ ਨੂੰ
ਅਸੀਸਾਂ ਦਿੰਦੇ ਹੋਏ ਬਖਸ਼ ਦਿਤਾ..

ਉਸ ਤੋਂ ਪਿੱਛੋਂ ਭਾਈ ਜੋਗਾ ਸਿੰਘ ਨੇ ਪੂਰਨ ਸਿੱਖ ਦੀ ਨਿਆਈ ਗੁਰੂ ਘਰ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਗੁਜ਼ਾਰੀ..

ਸਿਖਿਆ :-” ” ਜਿਹੜਾ ਗੁਰੂ ਦਾ ਬਣ ਜਾਵੇ ਗੁਰੂ ਜੀ ਵੀ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣਾ ਬਣਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਜਿਸਨੂੰ ਆਪਣਾ ਬਣਾ ਲੈਣ ਉਸਨੂੰ ਗ਼ਲਤ ਪਾਸੇ ਨਹੀਂ ਜਾਨ ਦਿੰਦੇ ਤੇ ਹਰ ਥਾਂ ਪੈਜ ਸਵਾਰਦੇ ਹਨ..” ”

ਇਤਿਹਾਸ ਨੂੰ ਸਾਖੀਆਂ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਸੰਗਤਾਂ ਤਕ ਪਹੁੰਚਾਉਣ ਵਿਚ ਕਈ ਗਲਤੀਆਂ ਰਹਿ ਗਈਆਂ ਹੋਣਗੀਆਂ, ਸੰਗਤ ਅਤੇ ਗੁਰੂ ਜੀ ਬਖਸ਼ਣ ਯੋਗ ਹਨ ! ਆਸ ਕਰਦੇ ਹਾਂ ਕਿ ਗਲਤੀਆਂ ਨੂੰ ਨਾਂ ਚਿਤਾਰਦੇ ਹੋਏ ਖਿਮਾ ਕਰੋਗੇ !

ਵਾਹਿਗੁਰੂ ਜੀ ਦਾ ਖਾਲਸਾ
ਵਾਹਿਗੁਰੂ ਜੀ ਦੀ ਫਤਹਿ ਜੀ…