Sikh Youth of BC Celebrate ‘Sant Teja Singh Ji Day’

Past this weekend, the Sikh youth paid tribute to a Saint Scholar, Principal/Sant Teja Singh (MA LLB Am Harvard), founder of Kalgidhar Trust, Baru Sahib.

A three day program was organized, to remember the first Ambassador of Sikhism to the Western Hemisphere. Sant Teja Singh Ji established the KhalsaDiwan Society and had successfully proved to the Canadian government that all the Sikhs are highly capable people (When Govt. was planning to send all Sikhs to Honduras)of constantly contributing to the economy. Teja Singh Ji had a vision for the future of Sikhs in Canada and had laid out the foundation for us to carry his legacy forward.

The event spanned over three days, starting on Friday June 29th with the Akhand path Arambh in the morning and in the evening there was a Katha Darbar hosting Bhai Gurvinder Singh Ludhiane Wale, GianiSurinder Singh and Bhai Mehtaab Singh who presented in English. On Saturday evening there was a Dhadhi Darbarfeaturing Gaini Pritpal Singh Bains, Gaini Milkha S Mauji, and Gaini Surjit S Varas.

The main event was July 1st, SantTeja Singh Day, with the Akhand path Bhog in the morning followed by Gurmat Samagam and then a conference on Teja Singh from 11am to 2 pm. The Conference at Gurdwara Sukh Sagar New Westminster,was highlighted by Dr. Khem S Gill, Vice-President The Kalgidhar Trust/Society (former Vice Chancellor of Punjab Agricultural University) and special appearances by Prof. Gurvinder S Dhaliwal, S. BhagwanSingh Johal (India), Dr. Sarbjit S Virk Head Seattle Chapter Baru Sahib and Bhai Paneet Singh (Canada).

The speakers spoke about Sant Teja Singh Ji’s legacy and contributions to the South Asian Community in Canada. The event was attended by many people from all over lower mainland. The event was enjoyed by the Sangat, with an opportunity to view a special exhibition on Sant Teja Singh Ji, hosted by the volunteers of Akal Academy. The exhibition on Sant Teja Singh Ji, shed light on the lasting contribution to the sangat of the lower mainland during his mission to the west in the early 1900’s.

One day, a Sikh appeared before Guru Gobind Singh Ji at Anandpur. He did not bring any offering for Guru Sahib. This was something unusual for a Sikh. he said to Guru Sahib, ‘O true king, pardon me for coming empty-handed. All the same, i want to make an offering to you. I am sure you will like it. but it is too heavy. i have not been able to lift it and bring it to this place.’ Guru Sahib inquired, ‘what is it? where is it?’ The Sikh replied, ‘ Away in the forest, i came across a big tiger. i killed it. i should have brought its body to you as an offering. but, as i have said, it is too heavy. I am not strong enough to lift it and bring it to you. Be pleased to lend me suitable assistance.’

The guru sent some strong men with the sikh. they brought the tiger’s body and placed it before the guru. He was pleased to see it. He praised the sikh for his bravery. He then got the tiger’s body skinned. Then he sent for a potter’s donkey. He got that donkey clothed in the tiger’s ckin.The donkey thus, dressed as a tiger, was let loose. All animals ran away from it out of fear. even men, women and children fled on seeing it approach. The donkey in the tiger’s grab enjoyed the new experience. It had no longer to carry any loads. it had no longer to obey any master. It was free to run about and feed at pleasure.

This went on for some time. in the meantime several complaints were made to the guru. several people requested him to kill or get killed the dreadful beast. In response to these complaints and requests the guru went out to shoot that ‘Dreadful beast’. He took a party of Sikhs with him. The hunting party approached the donkey in the tiger’s grab, raising the usual shouts and cries. On hearing the noise made by the guru’s party, the supposed tiger began to bray in terror. it ran away at top speed. the hunting party allowed it to go away unchecked and unpursued. It fled for protection to its old master. it was trembling with fear. Its behavior and movements were not at all like those of a tiger. They were those of a donkey. The potter was puzzled to see a tiger behave and move like a donkey. ‘what is the matter with this tiger?’ he said to himself. He approached it cautiously. AS he did so, the supposed tiger began to bray and move its tail

The potter realized that the animal before him was not a tiger. it was only in a donkey in a tiger’s skin. He was greatly amused at this discovery. He had a hearty laugh. Then he said ‘ so, my lost donkey has come back in the tiger’s suit. But its a donkey all the same. come on , my dear, i shall make you apear in your true grab. You have enjoyed quite a long holiday. i have missed you very much these days. now you have become stronger. so the loads will be heavier than before’.

Saying this, the potter took off the tiger’s skin from the donkey’s body. then he gave it a sound beating for having run away. He then employed it in carrying loads. The loads were much heavier now.

All who heard the story were greatly amused. they said to each other,’So we were all deceived. it was only a donkey dressed as a tiger. Yet how dreadful it looked! if it had continue to wear the tiger’s skin, it would have continued to terrify us all.’

Some Sikhs asked the guru what he meant by what he had done. The guru replied,’I want you to learn a lasting lesson from this. As long as you were bound by castes and other Hindu beliefs and customs, you were like donkeys. You were driven about by persons of no position or power. I have freed you from all those chains. I have conferred on you worldly powers and blessings. I have clothed you in the grab of tigers. I have given you the courage and bravery of lions. I have a made you superior to your neighbors. I have given you the Khalsa uniform. I have made you my Singhs or lions. Stick and cling to that uniform of five ‘Ks’. don’t ever discard it.Remember what happened to the potter’s donkey. when it wore the tiger’s grab, it looked like a tiger. It was in fact, taken to be a tiger by all who saw it. Nobody could go near it or think of using it as a beast of burden. But when the tiger skin was taken off, it was caught and beaten by the potter. If it had not preserved and brayed like a donkey, it would have been still been regarded and treated as a tiger.

‘You should learn a lesson from this. You must have not only the appreance of tigers, or lions. youshould also posses the qualities befitting your aprearance. this you can do by taking the amrit introduced by me and by following the Rehat prescribed by me for the Khalsa. An amritdhari sikh or a singh of mine will have the exterior as well as the interior of the king of the animal world. As long as you, will preserve that exterior, your enemies will fear you. You will be always victorious. But if you part with this exterior, if you discard the khalsa uniform, you will again revert to your original condition. You will fall from the lofty position to which i am lifting you.

“Yes, Guru Nanak’s Sikhs should, henceforth take the baptismal nectar- Amrit – as prescribed by me. They should ever keep distinct from others in charater and conduct, as well as in appearance. So long as the Sikhs preserve the form and appearance that i have given them, so long will they enjoy my blessings. they will have in them my spirit and my light.

Bhai Nand Lal Ji as always brought Guru Gobind Singh Ji’s langar, prepared with his own hands… Guru Sahib would sit and enjoy this food daily, Bhai Nand Lal Ji noticed that Guru Sahib would always leave a tiny morsel of their food, only enough for one bite. He would then open the nearby window, where a small dog would bark for food. Guru Sahib would throw the dog this tiny burki of food.

Bhai Nand Lal Ji would look at this – Guru Ji and his love for this Dog and smile amazed, thinking “This Dog has such amazing Karam, he gets to eat left over food from the most amazing, most perfect human, the form of our Lord himself – this Dog is truly a blessed dog, I can only hope for karam like his”

Guru Sahib, the knower of all smiled.

The next day the process was repeated, Bhai Nand Lal Ji again, brought Guru Sahib langar and Guru Sahib, as always left a little morsel for the barking dog. Watching this, Bhai Nand Lal Ji had an idea…

The following day, before bringing Guru Ji langar, Bhai Nand Lal Ji took the dog home. At his abode, he fed the dog the richest of foods, he fed him til his stomach could take no more. Content that the Dog was full, Bhai Nand Lal Ji returned the dog outside the window of Guru Sahib. He then returned home and prepared Langar for Guru Sahib.

That day, Guru Sahib enjoyed the langar to the full, as they ate, Bhai Nand Lal Ji took up their position, beside the dog outside the window – thinking, this was his chance. He too, could possibly have the luck of this dog, and taste that tiny morsel that had also touched the lips of the tenth Human form of Vaheguru.

As Bhai Nand Lal Ji sat awaiting patiently, Guru Sahib continued to enjoy their food. Eventually, Bhai Nand Lal Ji’s wait came to an end as Guru Ji opened the window on time.

Bhai Nand Lal Ji looked up, still hiding behind the dog and watched, waiting to be fed like a King with this tiny bite from Guru Sahib’s own food.

Guru Sahib, knower of all hearts, began to talk. “Nand Lal” they said, “Today the food you made was exquisite, like never before… I had to eat it all – today no burki was saved for you Nand Lal”

Bhai Nand Lal Ji’s eyes filled with tears… as his heart broke into a million pieces… he stood up from beside the dog and with tear filled eyes asked Guru Sahib, “Guru Ji, i am so unfortunate that this dog has better karam then me – every day I’ve watched you use to spare even the smallest bite for him, yet this one day, my destiny is such that you cannot offer me the same treatment” Bhai Nand Lal Ji was almost inconsolable, til Guru Sahib pulled him towards them, and held him close.

“Nand Lal, don’t ever think your destiny is bad – you’ve not received a morsel of food I may have left but Nand Lal, you’re a part of my heart – nothing can change those karam of yours, no morsel of food.”

Bhai Nand Lal Ji wept in Guru Ji’s arms, as Guru Ji held their ‘brother’ close…

Bhai Nand Lal Ji’s love for Guru Sahib was worth learning and sharing with others!

ਸਿੱਖ ਰਾਜ ਦਾ ਨਾਇਕ ਤੇ ਮਜ਼ਲੂਮਾਂ ਦੇ ਹੱਕਾਂ ਦਾ ਅਸਲ ਪਹਿਰੇਦਾਰ: ਬਾਬਾ ਬੰਦਾ ਸਿੰਘ ਬਹਾਦਰ

****25 ਜੂਨ (੧੧ ਹਾੜ) ਸ਼ਹੀਦੀ ਦਿਵਸ ‘ਤੇ ਵਿਸ਼ੇਸ਼

ਲੇਖ: ਸਿੱਖ ਇਤਿਹਾਸ ਵਿਚ ਬਾਬਾ ਬੰਦਾ ਸਿੰਘ ਬਹਾਦਰ ਸਿੱਖ ਰਾਜ ਦਾ ਮੋਢੀ, ਯੋਧਾ, ਸੂਰਬੀਰ, ਆਪਣਾ ਆਪ ਵਾਰਨ ਵਾਲਾ ਗੁਰੂ ਦਾ ਬਹਾਦਰ ਸਪੂਤ ਹੈ।ਇਤਿਹਾਸ ਗਵਾਹ ਹੈ ਕਿ ਗੁਰੂ ਮੇਲ ਨਾਲ ਉਹ ਬੰਦਾ ਬਣਿਆ। ਬੰਦਾ ਸਿੰਘ ਬਹਾਦਰ ਜਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੂਫਾਨ ਬਣ ਕੇ ਪੰਜਾਬ ਵਿਚ ਵਿਚਰਿਆ ਸੀ। ਜਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਸਨੇ ਪੰਜਾਬ ਦੀ ਮੁਗਲ ਹਕੂਮਤ ਨੂੰ ਦੇਖਦਿਆਂ ਦੀ ਦੇਖਦਿਆਂ ਉਲਟਾ ਦਿੱਤਾ ਸੀ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਾ ਕੰਮ ਕੋਈ ਸੂਖਮ ਸੋਚ ਵਾਲਾ ਜੁਝਾਰੂ ਯੋਧਾ ਤੇ ਜੰਗੀ ਜਰਨੈਲ ਹੀ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਬਾਬਾ ਬੰਦਾ ਸਿੰਘ ਕਹਿਣੀ ਤੇ ਕਥਨੀ ਦਾ ਪਰਪੱਕ ਅਤੇ ਅਕੀਦੇ ਦਾ ਧਾਰਨੀ ਗੁਰੂ ਦਾ ਸਿੱਖ ਸੀ।

ਜਦੋਂ ਬਾਬਾ ਬੰਦਾ ਸਿੰਘ ਬਹਾਦਰ ਨੇ ਦੱਖਣ ਤੋਂ ਪੰਜਾਬ ਵੱਲ ਨੂੰ ਕੂਚ ਕੀਤਾ ਤਾਂ ਸਿੰਘ ਜੁੜਦੇ ਗਏ ਤੇ ਕਾਫਲਾ ਵੱਡਾ ਹੁੰਦਾ ਗਿਆ।ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾ ਪਾਣੀਪਤ ਸ਼ਹਿਰ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ,ਉਸ ਪਿੱਛੋ ਸ਼ਹਿਰ ਸਮਾਣਾ ਮਿੱਟੀ ਵਿਚ ਮਿਲਾ ਦਿਤਾ।ਸਮਾਣੇ ਪਿੱਛੋ ਬੰਦਾ ਸਿੰਘ ਸਰਹਿੰਦ ਵੱਲ ਨਹੀਂ ਗਿਆ ਸਗੋਂ ਕੀਰਤਪੁਰ ਸਾਹਿਬ ਵੱਲ ਗਿਆ ਕਿਉਂਕਿ ਉਸ ਨੂੰ ਇਸ ਗੱਲ ਦਾ ਗਿਆਨ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ ਕਿ ਬਹੁਤ ਵੱਡੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿਚ ਸਿੰਘ ਸੈਨਾ ਦੇ ਵਿਚ ਰਲਣ ਲਈ ਆ ਰਹੇ ਹਨ ਪਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਰਾਹ ਵਿਚ ਹੀ ਰੋਕ ਲਿਆ ਹੈ।ਫਿਰ ਮੁਸਤਫਾਬਾਦ ਉੱਤੇ ਕਬਜ਼ਾ ਲਿਆ ਫਿਰ ਸਿੰਘਾਂ ਨੇ ਰੋਪੜ ਵੱਲ ਨੂੰ ਚਾਲੇ ਪਾ ਦਿੱਤੇ।ਉੱਧਰ ਵਜ਼ੀਰ ਖਾਂ ਲਗਾਤਾਰ ਸਿੰਘਾਂ ਦੀਆਂ ਗਤੀਵਿਧੀਆਂ ਉੱਪਰ ਆਪਣੀ ਨਿਗ੍ਹਾ ਬਣਾਈ ਬੈਠਾ ਸੀ।ਵਜ਼ੀਰ ਖਾਂ ਨੂੰ ਚੱਪੜ ਚਿੜੀ ਦੇ ਸਥਾਨ ਤੇ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।(ਚੱਪੜਚਿੜੀ ਪਹਿਲਾਂ ਇਹ ਜ਼ਿਲ੍ਹਾ ਅੰਬਾਲਾ ਫਿਰ ਜ਼ਿਲ੍ਹਾ ਰੋਪੜ ਵਿਚ ਅਤੇ ਹੁਣ ਜ਼ਿਲ੍ਹਾ ਮੁਹਾਲੀ ਵਿਚ ਹੈ।) ਫਿਰ ਖਾਲਸਾ ਫੌਜ਼ ਨੇ ਸਰਹਿੰਦ ਦੀ ਇੱਟ ਨਾਲ ਇੱਟ ਖੜਕਾ ਦਿੱਤੀ ਤੇ ਸਾਹਿਬਜ਼ਾਦਿਆਂ ਤੇ ਹੋਏ ਤਸੱਦਦ ਦਾ ਬਦਲਾ ਲਿਆ।ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਗੰਗਾ ਯਮਨਾ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਰਾਵੀ ਤੱਕ ਅਤੇ ਸ਼ਿਵਾਲਿਕ ਦੀਆਂ ਪਹਾੜੀਆਂ ਅਤੇ ਰਾਜਸਥਾਨ ਦੀਆਂ ਹੱਦਾਂ ਤੱਕ ਸਿੱਖ ਰਾਜ ਕਾਇਮ ਹੋ ਗਿਆ।ਬਾਬਾ ਬੰਦਾ ਸਿੰਘ ਬਹਾਦਰ ਨੇ ਲੋਹਗੜ੍ਹ ਦੇ ਕਿਲੇ ਵਿਚ ਰਹਿੰਦਿਆਂ ਕਿਲ੍ਹੇ ਦੀ ਮੁਰੰਮਤ ਵੀ ਕਰਵਾਈ।ਜਦੋਂ ਬਾਬਾ ਬੰਦਾ ਸਿੰਘ ਬਹਾਦਰ ਗੁਰਦਾਸਪੁਰ ਜ਼ਿਲ੍ਹੇ ਵਿਚ ਗੁਰਦਾਸ ਨੰਗਲ ਦੀ ਗੜ੍ਹੀ ਵਿਚ ਸੀ ਤਾਂ 25 ਹਜ਼ਾਰ ਮੁਗਲ ਸੈਨਾ ਨੇ 14 ਅਪ੍ਰੈਲ 1715 ਈ: ਨੂੰ ਗੜ੍ਹੀ ਨੂੰ ਘੇਰਾ ਪਾ ਲਿਆ ਅਤੇ ਤਕਰੀਬਨ ਅੱਠ ਮਹੀਨੇ ਇਹ ਘੇਰਾ ਕਾਇਮ ਰਿਹਾ ਅਤੇ ਕੋਈ ਮੁਗਲ ਗੜੀ ਵਿਚ ਦਖ਼ਲ ਹੋਣ ਦੀ ਹਿੰਮਤ ਨਾ ਕਰ ਸਕਿਆ। ਅੰਤ 7 ਦਸੰਬਰ 1715 ਈ: ਨੂੰ ਬਾਬਾ ਬੰਦਾ ਸਿੰਘ ਬਹਾਦਰ ਆਪਣੇ ਭੁੱਖੇ ਤਿਹਾਏ ਲਗਪਗ ਸਾਢੇ ਸੱਤ ਸੌ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ ਗ੍ਰਿਫਤਾਰ ਕੀਤਾ ਗਿਆ।

ਬੰਦਾ ਸਿੰਘ ਦੀ ਪੈਂਰੀ ਬੇੜੀਆਂ, ਗੋਡਿਆਂ ਨੂੰ ਛੱਲੇ, ਲੱਕ ਦੁਆਲੇ ਸੰਗਲ ਅਤੇ ਗਲ ਵਿਚ ਕੁੰਡਲ ਪਾਏ ਹੋਏ ਸਨ ਅਤੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਲੱਕੜੀ ਦੇ ਡੰਡਿਆਂ ਨਾਲ ਗੰਢਿਆਂ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਜ਼ੰਜ਼ੀਰਾਂ ਵਿਚ ਜਕੜੇ ਹੋਏ ਜਰਨੈਲ ਨੂੰ ਪਿੰਜਰੇ ਵਿਚ ਬੰਦ ਕਰਕੇ ਹਾਥੀ ਉੱਤੇ ਬੈਠਾਇਆ ਗਿਆ ਉਸ ਨਾਲ ਇਕ ਨੰਗੀ ਤਲਵਾਰ ਸਿਪਾਈ ਨੂੰ ਫੜਾਈ ਗਈ ਕਿ ਕਿਤੇ ਬਾਬਾ ਬੰਦਾ ਸਿੰਘ ਪਿੰਜਰੇ ਨੂੰ ਨਾ ਤੋੜ ਦਵੇ ।ਅਤੇ ਦੋ ਹੋਰ ਮੁਗਲ ਅਫ਼ਸਰ ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਦੋਹੀਂ ਪਾਸੀ ਉਸੇ ਹਾਥੀ ਉੱਤੇ ਬੱਧੇ ਗੋਏ ਸਨ ਤਾਂ ਕਿ ਉਹ ਨਿਕਲ ਨਾ ਜਾਏ।

29 ਫਰਵਰੀ 1716 ਨੂੰ ਵੱਡੇ ਜਲੂਸ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦਿੱਲੀ ਲਾਲ ਕਿਲ੍ਹੇ ਕੋਲ ਦੀ ਲੰਘਾਏ ਗਏ।12 ਮਾਰਚ ਤੱਕ ਸਾਰੇ ਬੰਦੀ ਸਿੰਘ ਮੁਕਾ ਦਿੱਤੇ ਗਏ।ਹਰ ਇਕ ਸਿੰਘ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ ਗਿਆ ਸੀ ਕਿ ਇਸਲਾਮ ਕਬੂਲ ਕਰ ਲਉ ਪਰ ਇਕ ਵੀ ਸਿੱਖ ਨੇ ਧਰਮ ਨਹੀਂ ਸੀ ਬਦਲਿਆ।ਬਾਬਾ ਬੰਦਾ ਸਿੰਘ ਬਹਾਦਰ ਨੂੰ ਜੂਨ 1716 ਤੱਕ ਤਸੀਹੇ ਦਿੱਤੇ ਗਏ ਅਤੇ ਪੁੱਛਿਆ ਗਿਆ ਕਿ ਖਜ਼ਾਨਾ ਕਿੱਥੇ ਦੱਬਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ? ਬੰਦਾ ਸਿੰਘ ਜੋ ਵੀ ਧੰਨ ਦੌਲਤ ਹੁੰਦੀ ਉਹ ਸਿੰਘਾਂ ਵਿਚ ਹੀ ਵੰਡ ਦਿੱਤੀ ਜਾਂਦੀ ਸੀ।ਆਖਰ 9 ਜੂਨ 1716 ਈਂ ਨੂੰ ਬਾਬਾ ਬੰਦਾ ਬਹਾਦਰ ਨੂੰ ਸ਼ਹੀਦ ਕਰਨ ਦਾ ਫੈਸਲਾ ਹੋਇਆ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ 26 ਸਿੱਖ ਹੋਰ ਸਨ ਅਤੇ ਸਾਰਿਆਂ ਨੂੰ ਜਲੂਸ ਦੇ ਵਿਚ ਕੁਤਬ ਮੀਨਾਰ ਕੋਲ ਲਿਜਾਇਆ ਗਿਆ।ਪ੍ਰਧਾਨ ਮੰਤਰੀ ਅਮੀਨ ਖਾਨ ਇਸ ਕਾਫਰ ਦੀ ਮੌਤ ਅੱਖੀ ਵੇਖਣ ਲਈ ਉਸ ਕਤਲਗਾਹ ਵਿਖੇ ਪਹੁੰਚਿਆ ਪਰ ਬੰਦਾ ਸਿੰਘ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਤੇ ਮੁਸਕਾਨ ਤੇ ਨੂਰ ਵੇਖ ਕੇ ਉਹ ਦੰਗ ਰਹਿ ਗਿਆ।

ਬੰਦਾ ਸਿੰਘ ਨੂੰ ਹਾਥੀ ਤੋਂ ਉਤਾਰ ਕੇ ਧਰਤੀ ਤੇ ਬਿਠਾ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਹਾ ਕਿ ਜਾਂ ਤਾਂ ਇਸਲਾਮ ਕਬੂਲ ਕਰ ਲੈ ਜਾਂ ਮੌਤ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਜਾ ਪਰ ਗੁਰੂ ਗੋਬਿੰਦ ਸਿੰਘ ਦੇ ਸਿੱਖ ਨੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਦਿਨਾਂ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਲਈ ਆਪਣਾ ਧਰਮ ਤਿਆਗਣ ਦੀ ਥਾਂ ਇਕ ਸਿਦਕੀ ਸਿੱਖ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਕੁਰਬਾਨ ਕਰਨਾ ਪਰਵਾਨ ਕਰ ਲਿਆ। ਬੰਦਾ ਸਿੰਘ ਦਾ ਚਾਰ ਸਾਲਾ ਬੱਚਾ ਅਜੈ ਸਿੰਘ ਉਸ ਦੀ ਗੋਦੀ ਵਿਚ ਬਿਠਾ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਕਿ ਇਸ ਨੂੰ ਕਤਲ ਕਰੇ ਪਰ ਕੋਈ ਪਿਤਾ ਵੀ ਆਪਣੇ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਕਤਲ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਨਾਂਹ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਬਸ ਫੇਰ ਕੀ ਸੀ, ਜੱਲਾਦ ਨੇ ਇਕ ਵੱਡੇ ਲੰਬੇ ਛੁਰੇ ਨਾਲ ਬੱਚੇ ਦੇ ਟੋਟੇ-ਟੋਟੇ ਕਰ ਦਿੱਤੇ ਅਤੇ ਉਸ ਦਾ ਤੜਫ਼ਦਾ-ਤੜਫ਼ਦਾ ਦਿਲ ਕੱਢ ਕੇ ਬੰਦਾ ਸਿੰਘ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿਚ ਪਾਇਆ ਗਿਆ ਪਰ ਸ਼ਾਬਾਸ਼ ਉਸ ਗੁਰੂ ਦੇ ਸਿੰਘ ਦੇ, ਜੋ ਵਾਹਿਗੁਰੂ ਦੀ ਰਜ਼ਾ ਵਿਚ ਰਾਜ਼ੀ ਪੱਥਰ ਦੀ ਮੂਰਤ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਅਡੋਲ ਖੜੋਤਾ ਰਿਹਾ।

ਫਿਰ ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਬੰਦਾ ਸਿੰਘ ਨੂੰ ਕਤਲ ਕਰਨ ਲਈ ਲੈ ਗਏ ਪਹਿਲਾ ਜੱਲਾਦ ਨੇ ਛੁਰੇ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੱਜੀ ਅੱਖ ਕੱਢ ਦਿੱਤੀ ਅਤੇ ਫਿਰ ਖੱਬੀ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਖੱਬਾ ਪੈਰ ਵੱਢ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਪਿੱਛੋਂ ਦੋਨੋਂ ਹੱਥ ਵੱਢ ਕੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਰ ਦਿੱਤੇ ਗਏ। ਫੇਰ ਭਖਦੇ ਲਾਲ ਗਰਮ ਲੋਹੇ ਦਿਆਂ ਚਿਮਟਿਆਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਪਿੰਡੇ ਦੇ ਮਾਸ ਦੀਆਂ ਬੋਟੀਆਂ ਖਿੱਚ-ਖਿੱਚ ਕੇ ਤੋੜੀਆਂ ਗਈਆਂ ਅਤੇ ਅੰਤ ਉਸ ਦਾ ਸਿਰ ਵੱਢ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਬੰਦ-ਬੰਦ ਕੱਟ ਦਿਤਾ ਗਿਆ।ਵਾਹਿਗੁਰੂ ਦੀ ਰਜ਼ਾ ਅੰਦਰ ਉਸ ਮਹਾਨ ਜਰਨੈਲ ਨੇ ਆਪਣੇ ਜੀਵਨ ਦਾ ਆਖਰੀ ਸਾਹ ਲਿਆ।ਬੰਦਾ ਸਿੰਘ ਬਹਾਦਰ ਵਰਗੇ ਲਾਸਾਨੀ ਸ਼ਹੀਦ ਬਹੁਤ ਵਿਰਲੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਉਹ ਕੌਮਾਂ ਵੀ ਮਹਾਨ ਹਨ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਕੌਮਾਂ ਨੂੰ ਅਜਿਹੇ ਜੁਝਾਰੂ ਸ਼ਹੀਦ ਨਸੀਬ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।ਹਾਲਾਂਕਿ ਬਹੁਤ ਘੱਟ ਸਮਾਂ ਬਾਬਾ ਬੰਦਾ ਸਿੰਘ ਨੂੰ ਰਾਜ ਕਰਨ ਦਾ ਮੌਕਾ ਮਿਲਿਆ ਪਰ ਲੰਮਾ ਸਮਾਂ ਰਾਜ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆ ਨਾਲੋਂ ਕੀਤੇ ਜਿਆਦਾ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਦਿਲਾਂ ਅੰਦਰ ਬਾਬਾ ਬੰਦਾ ਸਿੰਘ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸਦੀਵੀ ਸਥਾਨ ਕਾਇਮ ਕਰ ਲਿਆ ਹੈ।ਬੰਦਾ ਸਿੰਘ ਦੀ ਬਦੌਲਤ ਭਾਰਤ ਅੰਦਰ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਕਿਸਾਨਾਂ,ਜਿੰਮੀਦਾਰਾਂ ਨੂੰ ਜ਼ਮੀਨਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ।ਕਿਉਂਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਐਲਾਨ ਕੀਤਾ ਸੀ ਕਿ ਜਿਹੜਾ ਕਿਸਾਨ ਜਿਹੜੀ ਜ਼ਮੀਨ ਵਾਹ ਰਿਹਾ ਹੈ ਉਹੀ ਕਿਸਾਨ ਉਸਦਾ ਅਸਲੀ ਮਾਲਕ ਹੈ।ਬਾਬਾ ਬੰਦਾ ਸਿੰਘ ਸ਼ਹੀਦ ਤਾਂ ਹੋ ਗਿਆ ਪਰ ਹਕੂਮਤ ਕਿਸਾਨਾਂ ਕੋਲੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕੀ ਦੇ ਹੱਕ ਖੋਹ ਨਾ ਸਕੀ।ਬਾਬਾ ਬੰਦਾ ਸਿੰਘ ਬਹਾਦਰ ਸਿੱਖ ਕੌਮ ਦਾ ਕੌਮੀ ਹੀਰੋ ਹੈ ਜਿਸ ਦੀ ਸ਼ਹਾਦਤ ਅੱਗੇ ਸਮੁੱਚੀ ਦੁਨੀਆ ਦਾ ਸਤਿਕਾਰ ਵਜੋ ਸਿਰ ਝੁਕਦਾ ਹੈ।

जहां भारत देश में सभी ‌धर्म के लोग रहते हैं ओर सभी धर्मों के लोगों में आपसी भाईचारा है वही हिमाचल प्रदेश के जिला सिरमौर के जिला मुख्यालय नाहन में सिख नौजवान सेवक जत्था ने समूचे हिमाचल तो क्या देश भर में एकता की मिसाल कायम करते हुए रमजान के महीने में जुमे वाले दिन देर शाम शुक्रवार को इफतार पार्टी दी। इतना ही नही जिला सिरमौर के नाहन रतनगढ़ में सभी मस्जिदो में सिख नौजवान सेवक जत्था द्धारा सूचना पहले ही दे दी गयी थी कि सिख नौजवान सेवक जत्था द्धारा मुस्लिम भाईयो के साथ मिलकर रोजा खुलवाया जायेगा और इसमें मुस्लिम भाईयो सहित सिख लोग भी इस पुण्य रमजान के माह में शरीक होगे।

देर शाम शानदार इफ्तार पार्टी का आयोजन किया गया जिमसें सिख भाईयोे ने मुस्लिम समुदाय के लोगों का रोजा खुलवाया और साथ साथ खजूर खाकर एक साथ रोजा खोला और एक दूसरे के साथ गले मिलकर एकता ,अखण्डता और शान्ति का सन्देश दिया। खास बात तो यह भी है कि इस सिख नौजवान सेवक जत्था में वे ईमानदार कर्तव्यनिष्ठ पुलिस कर्मी भी शामिल है जो अपनी ड्यूटी पूर्ण निष्ठाा के साथ तो निभाते ही है साथ ही समाज में एकता शान्ति की मिसाल बने हुए है और समूचे समाज के लिये एक सीख छोड रहे है। सल्यूट है ऐसे युवकों को यहां सिख नौजवान सेवक जत्थे के प्रधान अमरेंदर सिंह,व सदस्य देविंदर सिंह, सुरजीत सिंह, गुरजीत सिंह, परविंदर सिंह, जसविंदर सिंह, बलजीत सिंह, लखन सिंह, गुरप्रीत सिंह व‌ अन्य सदस्यों ने तनमन से अपनी सेवा दी।

– .dailyhunt.in

23 May 1948, Jemadar Hardev Singh while in command of a platoon patrol at Machhoi in J&K, came under intense enemy fire, killing or wounding many of his men. He himself was grievously wounded. Disregarding his personal safety he got all his wounded men to the nearest cover and kept the enemy engaged till reinforcement arrived. For displaying exemplary leadership and bravery posthumously awarded Mahavir Chakra.

ਇਕ ਵਾਰ ਗੁਰੂ ਅਰਜਨ ਦੇਵ ਜੀ ਇਕ ਪਿੰਡ ਗਏ

ਪਿੰਡ ਦਾ ਹਰ ਇੱਕ ਬੰਦਾ ਗੁਰੂ ਜੀ ਨੂੰ ਕਹਿਣ ਲੱਗਾ ਕੀ ਤੁਸੀ ਮੇਰੇ ਘਰ ਆ ਕੇ ਪਰਸ਼ਾਦਾ ਸਕੋ

ਗੁਰੂ ਅਰਜਨ ਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕੀ ਅਸੀ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਵੀ ਨੀ ਨਰਾਜ ਕਰਨਾ ਅਸੀ ਇਸ ਪਿੰਡ ਪੂਰਾ ਇੱਕ ਮਹਿਨਾ ਰਹਾਗੇ ਪਿੰਡ ਦੇ ਸਰਪੰਚ ਨੇ ਪਿੰਡ ਦੇ ਹਰ ਘਰ ਦੀ ਇਕ ਲਿਸਟ ਬਣਾ ਲਈ

ਪੰਦਰਾਂ ਤੋ ਵੀਹ ਦਿਨ ਲੱਗ ਗਏ ਗੁਰੂ ਜੀ ਨੂੰ ਉਸ ਪਿੰਡ ਵਿੱਚ ਫਿਰ ਇਕ ਦਿਨ
ਸਰਪੰਚ ਨੇ ਇਕ ਮੁੰਡੇ ਨੂੰ ਅਵਾਜ ਮਾਰੀ

ਸਰਪੰਚ : ਸੁਣ ਸਮਨ….!
ਸਮਨ: ਹਾਂਜੀ ਸਰਪੰਚ ਜੀ ..
ਸਰਪੰਚ : ਪੁੱਤਰ ਜਿਹੜੀ ਮੈਂ ਲਿਸਟ ਬਣਾਈ ਹੈ ਇਹਦੇ ਹਿਸਾਬ ਨਾਲ ਕੱਲ ਨੂੰ ਗੁਰੂ ਅਰਜਨ ਦੇਵ ਜੀ ਦੀ ਪ੍ਰਸ਼ਾਦਾ ਸੱਕਣ ਦੀ ਵਾਰੀ ਤੁਹਾਡੇ ਘਰ ਹੈ ਕੱਲ ਸਾਰੀ ਸੰਗਤ ਤੁਹਾਡੇ ਘਰ ਪ੍ਰਸ਼ਾਦਾ ਸੱਕਣ ਗੇ ਤੁਸੀ ਆਪਣੇ ਘਰ ਲੰਗਰ ਪਕਾਉਣ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕਰੋ ਤੇ ਜੋ ਵੀ ਸਮਾਨ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਲੈ ਕੇ ਰੱਖ ਲਵੋ

ਸੰਮਨ: ਜੀ ਠੀਕ ਹੈ ਜੀ ਮੈ ਬਾਪੂ ਜੀ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰ ਲੈਨਾਂ
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ ਸਮਨ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵੱਲ ਤੁਰ ਪਿਆ ਸਮਨ ਆਪਣੇ ਘਰ ਗਿਆ ਅੱਗੇ ਉਸ ਦੇ ਬਾਪੂ ਜੀ ਜਿਨਾ ਦਾ ਨਾਮ ਮੂਸਾ ਹੈ ਉਹ ਬੈਠੇ ਨੇ

ਸਮਨ : ਬਾਪੂ ਜੀ
ਮੂਸਾ: ਹਾ ਪੁੱਤਰ ਗੁਰੂ ਅਰਜਨ ਦੇਵ ਜੀ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰ ਆਇਆ ?
ਸਮਨ : ਹਾ ਜੀ ਬਾਪੂ ਜੀ ਤੇ ਰਾਹ ਵਿੱਚ ਸਰਪੰਚ ਜੀ ਮਿਲੇ ਸੀ ਉਹਨਾ ਦਾ ਕਹਿਣਾ ਹੈ ਕੇ ਗੁਰੂ ਜੀ ਕੱਲ ਸਾਡੇ ਘਰ ਪ੍ਰਸ਼ਾਦਾ ਸੱਕਣ ਗੇ
ਮੂਸਾ : ਇਹ ਤਾ ਬਹੁਤ ਖੁਸੀ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ ਪੁੱਤਰ

ਸਮਨ: ਉਹ ਤਾ ਠੀਕ ਹੈ ਬਾਪੂ ਜੀ ਪਰ ਗੁਰੂ ਜੀ ਦੇ ਨਾਲ 35-40 ਸਿੱਖ ਹੋਰ ਵੀ ਨੇ ਹੋਰ ਵੀ ਬਹੁਤ ਸੰਗਤ ਹੋਵੇਗੀ ਪਰ ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਏਨਾ ਪੈਸਾ ਨਹੀ ਕੀ ਗੁਰੂ ਜੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸ਼ਾਦਾ ਛਕਾ ਸੱਕੀਏ

ਮੂਸਾ: (ਕੁਝ ਸੋਚ ਕੇ) ਹਾ ਪੁੱਤ ਇਹ ਗੱਲ ਤਾ ਠੀਕ ਹੈ ਸਾਡੇ ਘਰ ਦੀ ਹਾਲਤ ਤਾ ਬਹੁਤ ਗਰੀਬੀ ਵਾਲੀ ਹੈ ਅਸੀ ਏਨਾ ਖਰਚਾ ਕਿਥੋਂ ਕਰਾਂਗੇ ?

ਸਮਨ : ਬਾਪੂ ਜੀ ਗੁਰੂ ਅਰਜਨ ਦੇਵ ਜੀ ਰੱਬ ਦਾ ਰੂਪ ਨੇ ਜੇ ਉਹ ਸਾਡੇ ਘਰੋ ਪ੍ਰਸ਼ਾਦਾ ਸਕੇ ਬਿਨਾ ਚਲੇ ਗਏ ਤਾ ਇਹ ਤਾ ਪਾਪ ਹੋਵੇਗਾ ਬਹੁਤ ਮੈਂ ਗੁਰੂ ਜੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸ਼ਾਦਾ ਸੁਕਾਉਣ ਲਈ ਕੁਝ ਵੀ ਕਰ ਸਕਦਾ

ਮੂਸਾ: ਪੁੱਤਰ ਕੀ ਪਿੰਡ ਦੀ ਹੱਟੀ ਵਾਲਾ ਸਾਹੁਕਾਰ ਸਾਨੂੰ ਸੌਦਾ ਉਧਾਰ ਨਾ ਦੇਓ
ਸਮਨ: ਨਹੀ ਬਾਪੂ ਜੀ ਉਹ ਬਿਲਕੁਲ ਉਧਾਰ ਨੀ ਕਰਦਾ ਪਰ ਬਾਪੂ ਜੀ, ਇਕ ਕੰਮ ਹੋ ਸਕਦਾ ਕਿਉ ਨਾ ਆਪਾ ਦੋਨੋ ਰਾਤ ਨੂੰ ਸਾਹੂਕਾਰ ਦੀ ਹੱਟੀ ਤੋ ਸਮਾਨ ਚੋਰੀ ਕਰ ਲਿਆਈਏ

ਮੂਸਾ: ਪਰ ਪੁੱਤਰ ਇਹ ਤਾ ਚੋਰੀ ਹੋਵੇਗੀ ਕੀ ਚੋਰੀ ਕਰਕੇ ਗੁਰੂ ਜੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸ਼ਾਦਾ ਸੁਕਾਉਣਾ ਠੀਕ ਹੋਵੇਗਾ ??

ਸਮਨ: ਨਹੀ ਬਾਪੂ ਜੀ ਚੋਰੀ ਨਹੀ ਅਸੀ ਸਿਰਫ ਓਨਾ ਹੀ ਸਮਾਨ ਚੋਰੀ ਕਰਾਂਗੇ ਜਿੰਨੇ ਕੁ ਦੀ ਜਰੂਰਤ ਹੋਵੇਗੀ

ਮੂਸਾ: ਠੀਕ ਹੈ ਪੁੱਤਰ ਪਰ ਅਸੀ ਲੋੜ ਤੋ ਜਿਆਦਾ ਸਮਾਨ ਬਿਲਕੁਲ ਨੀ ਚੋਰੀ ਕਰਨਾ
ਸਮਨ: ਜੀ ਅੱਛਾ

ਫਿਰ ਉਹ ਦੋਨੋ ਪਿਓ ਪੁੱਤ ਰਾਤ ਨੂੰ ਸਾਹੂਕਾਰ ਦੀ ਹੱਟੀ ਤੋ ਸਮਾਨ ਚੋਰੀ ਕਰਨ ਚਲੇ ਗਏ ਇਹਨਾ ਨੇ ਬੜੀ ਸਕੀਮ ਨਾਲ ਪਹਿਲਾ ਦੁਕਾਨ ਦੀ ਕੰਧ ਤੋੜੀ ਅਤੇ ਦੁਕਾਨ ਵਿੱਚ ਵੜ ਗਏ ਜਦ ਲੋੜ ਕੁ ਜਿਨਾ ਸਮਾਨ ਉਹਨਾ ਨੇ ਚੋਰੀ ਕਰ ਲਿਆ ਤੇ ਪਹਿਲਾ ਮੂਸਾ ਦੁਕਾਨ ਤੋ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲਿਆ ਜਦ ਸਮਨ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲਣ ਲੱਗਿਆ ਤਾ ਉਹਦਾ ਸਰੀਰ ਕੰਧ ਵਿੱਚ ਫਸ ਗਿਆ ਉਹਦੇ ਤੋ ਬਾਹਰ ਨਹੀ ਨਿਕਲਿਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ

ਏਨੇ ਚਿਰ ਨੂੰ ਪਿੰਡ ਵਿਚ ਰੌਲਾ ਪੈ ਗਿਆ ਕੇ ਚੋਰ ਸਾਹੂਕਾਰ ਦੀ ਦੁਕਾਨ ਵਿੱਚ ਚੋਰੀ ਕਰ ਰਹੇ ਨੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਹਥਿਆਰ ਲੈ ਕੇ ਦੁਕਾਨ ਵੱਲ ਭੱਜੇ ਆ ਰਹੇ ਸੀ ਮੂਸਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਸਮਨ ਨੂੰ ਬਾਹਰ ਖਿਚਣ ਦੀ ਬਹੁਤ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ ਪਰ ਉਹ ਬੁਰੀ ਤਰਾ ਕੰਧ ਵਿੱਚ ਫਸ ਗਿਆ ਸੀ

ਮੂਸਾ: ਪੁੱਤਰ ਹੁਣ ਕੀ ਹੋਵੇਗਾ ਪਿੰਡ ਵਾਲਿਆ ਨੂੰ ਪਤਾ ਲੱਗ ਜਾਣਾ ਕਿ ਅਸੀ ਗੁਰੂ ਜੀ ਦੇ ਲੰਗਰਾ ਲਈ ਚੋਰੀ ਕੀਤੀ ਲੋਕ ਸਾਡੀ ਬੇਇਜਤੀ ਕਰਨ ਗੇ
ਸਮਨ: ਨਹੀ ਬਾਪੂ ਜੀ, ਬੇਇਜਤੀ ਤੇ ਤਾ ਕਰਨਗੇ ਜੇ ਉਹਨਾ ਨੂੰ ਪਤਾ ਲੱਗੂ ਕਿ ਚੋਰ ਕੌਣ ਹੈ

ਮੂਸਾ: ਪਰ ਪੁੱਤਰ ਤੂੰ ਕੰਧ ਵਿੱਚ ਫਸ ਗਿਆ ਏ ਤੂੰ ਹੁਣ ਬਾਹਰ ਨਹੀ ਨਿਕਲ ਸਕਦਾ ਪਿੰਡ ਵਾਲਿਆ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਫੜ ਲੈਣਾ ਹੈ
ਸਮਨ: ਬਾਪੂ ਜੀ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਕੁਝ ਪਤਾ ਨਹੀ ਲੱਗਣਾ ਗੁਰੂ ਅਰਜਨ ਦੇਵ ਜੀ ਕੱਲ ਸਾਡੇ ਘਰ ਪ੍ਰਸ਼ਾਦਾ ਜਰੂਰ ਸੱਕਣਗੇ ਜੋ ਮਰਜੀ ਹੋ ਜਾਵੇ
ਮੂਸਾ: ਪਰ ਕਿਸ ਤਰਾ ਤੂੰ ਹੁਣ ਬਾਹਰ ਨਹੀ ਨਿਕਲ ਸਕਦਾ ਪਿੰਡ ਵਾਲਿਆ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਵੀ ਫੜ ਲੈਣਾ ਅਤੇ ਮੈਨੂੰ ਵੀ ਫੜ ਲੈਣਾ ਸਭ ਖਤਮ ਹੋ ਗਿਆ ਪੁੱਤ ਸਭ ਖਤਮ ਹੋ ਗਿਆ
ਸਮਨ : ਬਾਪੂ ਜੀ ਤੁਸੀ ਆਪਣੇ ਘਰ ਜਾਓ ਅਤੇ ਤਲਵਾਰ ਲੈ ਕੇ ਆਓ ਤੇ ਮੇਰਾ ਸਿਰ ਵੱਡ ਕੇ ਲੈ ਜਾਓ ਸਿਰ ਤੋ ਬਿਨਾ ਕੀ ਪਤਾ ਲੱਗਣਾ ਕੇ ਚੋਰ ਕੌਣ ਸੀ ਜਲਦੀ ਕਰੋ ਪਿਤਾ ਜੀ ਜਲਦੀ ਜਾਓ ਅਤੇ ਤਲਵਾਰ ਲੈ ਕੇ ਆਓ
ਮੂਸਾ : ਨਹੀ ਪੱਤਰ ਮੈ ਇਸ ਤਰਾ ਨਹੀ ਕਰ ਸਕਦਾ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਜੁਆਨ ਪੁੱਤਰ ਦਾ ਸਿਰ ਕਿਵੇ ਵੱਡ ਦੇਵਾਂ
ਸਮਨ : ਪਿਤਾ ਜੀ ਇਹ ਗੱਲਾ ਸੋਚਣ ਦਾ ਵਖਤ ਨਹੀ ਹੈ ਤੁਸੀ ਬਸ ਜਲਦੀ ਜਾਵੋ ਅਤੇ ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ ਮੇਰਾ ਸਿਰ ਵੱਡ ਦੇਵੋ
ਮੂਸਾ : ਤਲਵਾਰ ਲੈ ਕੇ ਆਇਆ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਦਾ ਸਿਰ ਵੱਡ ਕੇ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਘਰ ਲੈ ਗਿਆ
ਪਿੰਡ ਵਾਲੇ ਦੁਕਾਨ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚੇ ਤਾ ਓਥੇ ਸਿਰਫ ਸਰੀਰ ਹੀ ਸੀ ਸਿਰ ਹੈ ਹੀ ਨਹੀ ਸੀ
ਪਿੰਡ ਵਾਲੇ ਵੀ ਡਰ ਗਏ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵੱਲ ਭੱਜ ਗਏ ਮੂਸਾ ਮੌਕਾ ਵੇਖ ਕੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਬਿਨਾ ਸਿਰ ਵਾਲਾ ਸਰੀਰ ਚੁਕ ਕੇ ਘਰ ਲੈ ਗਿਆ ਅਤੇ ਲਿਆ ਕੇ ਮੰਜੇ ਤੇ ਪਾ ਦਿੱਤਾ ਉੱਤੇ ਉਸ ਦਾ ਵੇਸੈ ਹੀ ਸਿਰ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ
ਮੂਸਾ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤ ਦੀ ਲਾਸ਼ ਕੋਲ ਬੈਠ ਕੇ ਸਾਰੀ ਰਾਤ ਰੋਂਦਾ ਰਿਹਾ ਜਦ ਅਗਲਾ ਦਿਨ ਚੱੜਿਆ ਤਾ ਮੂਸੇ ਨੇ ਜਿਹੜਾ ਸਮਾਨ ਰਾਤ ਚੋਰੀ ਕੀਤਾ ਸੀ ਉਸ ਦਾ ਲੰਗਰ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਕੁਝ ਵੀ ਸੱਕ ਨਾ ਹੋਣ ਦਿੱਤਾ ਗੁਰੂ ਅਰਜਨ ਦੇਵ ਜੀ ਉਸ ਦੇ ਘਰ ਆਏ ਤੇ ਮੰਜੇ ਉਪਰ ਬੈਠ ਗਏ ਮੂਸਾ ਉਹਨਾ ਲਈ ਪ੍ਰਸ਼ਾਦਾ ਲੈ ਕੇ ਆਇਆ
ਗੁਰੂ ਅਰਜਨ ਦੇਵ ਜੀ : ਮੂਸੇ ਅੱਜ ਤੇਰਾ ਪੁੱਤ ਸਮਨ ਨਹੀ ਨਜਰ ਆ ਰਿਹਾ ਕਿਧਰ ਗਿਆ ਹੈ

ਮੂਸਾ : ਮਹਾਰਾਜ ਜੀ ਸੁਮਨ ਅੰਦਰ ਸੌ ਰਿਹਾ
ਗੁਰੂ ਅਰਜਨ ਦੇਵ ਜੀ : ਸੌ ਰਿਹਾ ਹੈ ?
ਕੀ ਉਹਨੂੰ ਨੀ ਪਤਾ ਕਿ ਅਸੀ ਉਹਦੇ ਘਰ ਆਏ ਹਾ ਉਹਨੂੰ ਅਵਾਜ ਤਾ ਮਾਰੋ
ਮੂਸਾ: ਜੀ ਉਹਨੂੰ ਪਤਾ ਹੈ ਤੁਹਾਡੇ ਆਉਣ ਦਾ ਪਰ ਅੱਜ ਉਹਦੀ ਤਬੀਅਤ ਕੁਝ ਠੀਕ ਨਹੀ ਹੈ

ਜਾਣੀ ਜਾਣ ਸਤਿਗੁਰੂ ਤਾ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਦੇ ਸੀ

ਗੁਰੂ ਅਰਜਨ ਦੇਵ ਜੀ : ਚੰਗਾ ਫਿਰ ਤੁਸੀ ਨੀ ਉਹਨੂੰ ਅਵਾਜ ਮਾਰਨੀ ਮੈਂ ਹੀ ਅਵਾਜ ਮਾਰਦਾ ਹਾ ਪੁੱਤ ਸਮਨ ਬਾਹਰ ਆ ਜਦ ਗੁਰੂ ਅਰਜਨ ਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਇਸ ਤਰਾ ਅਵਾਜ ਮਾਰੀ ਤਾ ਸਤਿਗੁਰੂ ਜੀ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਮੱਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸਮਨ ਉਠ ਕੇ ਬਾਹਰ ਆ ਗਿਆ

ਮੂਸਾ ਗੁਰੂ ਜੀ ਚਰਨਾ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਪਿਆ I ਜਦ ਗੁਰੂ ਜੀ ਨੇ ਸਾਰੀ ਸੰਗਤ ਨੂੰ ਸਮਨ ਅਤੇ ਮੂਸੇ ਦੀ ਰਾਤ ਚੋਰੀ ਵਾਲੀ ਗੱਲ ਦੱਸੀ ਤਾ ਸਾਰੀ ਸੰਗਤ ਹੈਰਾਨ ਰਹਿ ਗਈ ਅਤੇ ਕਹਿਣ ਲੱਗੀ

ਧੰਨ ਹੈ ਮੂਸਾ ਜਿਸ ਨੇ ਗੁਰੂ ਜੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸ਼ਾਦਾ ਸੁਕਾਉਣ ਲਈ ਆਪਣੇ ਜਵਾਨ ਪੁੱਤ ਦਾ ਸਿਰ ਵੱਡ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਧੰਨ ਹੈ ਸਮਨ ਜਿਹਨੇ ਗੁਰੂ ਜੀ ਦੇ ਪਰਸ਼ਾਦੇ ਲਈ ਆਪਣਾ ਸਿਰ ਵਡਾ ਲਿਆ ਏਨਾ ਪਿਆਰ ਗੁਰੂ ਨਾਲ

ਇਹ ਸੀ ਸਮਨ ਅਤੇ ਮੂਸੇ ਦਾ ਗੁਰੂ ਜੀ ਲਈ ਪਿਆਰ