News & Update

One of the bravest battles of the 1971 war was actually fought hundreds of kms away from Bangladesh, to protect the town of Poonch in Jammu and Kashmir.

The 6th Sikh Battalion heroically defended the strategically important town against a numerically superior Pakistani force 44 years ago.

Officials said that during the 1971 conflict, the heroic stand of the battalion against a numerically superior enemy saved the politically important town of Poonch. The battle was fought from December 3-6.

As India joined the war on behalf of then East Pakistan on December 3, 1971, Pakistan attacked on the Western front. Pakistani brigades in Pakistan-Occupied Kashmir (PoK) comprising 5 Frontier Force Rifles, 7 POK Battalion and 51 Punjab Regiment were given the task of capturing two piquets as also the helipad in Poonch which were held by the 6 Sikh.

The assault began on the evening of December 3 but 6 Sikh, with artillery support, held them off for three days after which there was no major attack. The battalion suffered eight casualties and 33 were wounded. For their action, the battalion won one Maha Vir Chakra (MVC) and five Vir Chakras and the battle honour ‘Defence of Poonch 1971.’

Maj. Gen. K.L. Rattan, then a Lt Col commanding 6 Sikh, was awarded MVC for gallantry and leadership of the highest order. He had praised the infantry-artillery cooperation in defending Poonch.

“Infantry-Artillery cooperation has to be a well-planned and well mixed concrete. So it was at Poonch. Our artillery was truly a battle winning factor,” he is quoted as having said in the book Indian gunners at war: The Western front 1971 written by Maj. Gen Jagjit Singh (retd).

Also an active participant in Counter Insurgency (CI) operations later, 6 Sikh is the first battalion to be honoured with the ‘The Chief of Army Staff Unit Citation’ for exemplary service to the nation.

~ This story was originally published on the Hindustan Times

ਬਚਾ ਲਓ ਕੋਈ ਸਿੱਖ ਵਿਰਾਸਤ

ਸੈਨ ਹੋਜ਼ੇ (ਚਰਨਜੀਤ ਸਿੰਘ ਪੰਨੂ): ‘ਬਚਾ ਲਓ ਕੋਈ ਸਿੱਖ ਵਿਰਾਸਤ!’ ਇਹ ਗੁਹਾਰ ਪਿਛਲੇ ਦਿਨੀਂ ਇੰਗਲੈਂਡ ਤੋਂ ਆਏ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਇਤਿਹਾਸਕਾਰ ਅਤੇ ਫਿਲਮਸਾਜ਼ ਬੌਬੀ ਬਾਂਸਲ ਨੇ ਸਿੱਖ ਫਾਊਂਡੇਸ਼ਨ ਅਮਰੀਕਾ ਵੱਲੋਂ ਸਟੈਨਫੋਰਡ ਯੂਨੀਵਰਸਿਟੀ ਪਾਲੋ-ਆਲਟੋ ਵਿਖੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਇਕ ਰੂਬਰੂ ਦੌਰਾਨ ਲਾਈ। ਜ਼ਿਕਰਯੋਗ ਹੈ ਕਿ ਇੰਗਲੈਂਡ ਦੇ ਜੰਮਪਲ ਬੌਬੀ ਸਿੰਘ ਬਾਂਸਲ ਨੇ ਮਹਾਰਾਜਾ ਰਣਜੀਤ ਸਿੰਘ ਸਮੇਂ ਦੇ ਸਿੱਖ ਇਤਿਹਾਸ ਦੀ ਭਰਪੂਰ ਖੋਜ ਕਰ ਕੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੀਆਂ ਦੁਰਲਭ ਨਿਸ਼ਾਨੀਆਂ ਤੇ ਘਟਨਾਵਾਂ ਦੀ ਨਿਸ਼ਾਨਦੇਹੀ ਕਰ ਵਿਖਾਈ ਹੈ।

ਮਹਾਰਾਜਾ ਰਣਜੀਤ ਸਿੰਘ ਸਮੇਂ ਦੀਆਂ ਇਤਿਹਾਸਕ ਨਿਸ਼ਾਨੀਆਂ/ਲੱਭਤਾਂ ਬਾਰੇ ਗੋਸ਼ਟੀ ਵਿਚ ਵਿਰਾਸਤ ਸੰਭਾਲ ਯਤਨਾਂ ਬਾਰੇ ਨਿਘਾਰ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰਦਿਆਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਕਿਹਾ, ‘ਬਚਾ ਲਓ ਕੋਈ ਸਿੱਖ ਵਿਰਾਸਤ!’ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਜਿੱਥੇ ਹੁਣ ਭਾਰਤ, ਪੰਜਾਬ ਤੋਂ ਲੋਕ ਰੁਜ਼ਗਾਰ ਵਾਸਤੇ ਬਾਹਰਲੇ ਦੇਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਦੌੜਦੇ ਰਹੇ ਹਨ, ਉਥੇ ਮਹਾਰਾਜਾ ਰਣਜੀਤ ਸਿੰਘ ਦੇ ਸ਼ਾਸਨ ਕਾਲ ਵੇਲੇ ਦੂਰ ਦੁਰਾਡਿਓਂ ਰੁਜ਼ਗਾਰ ਵਾਸਤੇ ਯਾਤਰੀ ਉਸ ਦੇ ਦਰਬਾਰ ਵਿਚ ਪੁੱਜਦੇ ਤੇ ਨੌਕਰੀ ਕਰਦੇ ਰਹੇ ਹਨ। ਉਸ ਦੇ ਦਰਬਾਰ ਵਿਚ ਅਮਰੀਕਾ, ਹਾਲੈਂਡ, ਪਰਸ਼ੀਆ, ਯੂਨਾਨ, ਸਪੇਨ, ਹਾਲੈਂਡ ਆਦਿ ਤੋਂ ਲੋਕ ਨੌਕਰੀ ਕਰਦੇ ਰਹੇ। ਸ. ਬਾਂਸਲ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਦੋ ਪੁਸਤਕਾਂ ‘ਦਾ ਕੋਰਟ ਆਫ ਲਾਹੌਰ’ ਅਤੇ ‘ਦਾ ਲਾਇਨਜ਼ ਫਰੰਗੀਜ਼… ਯੂਰਪੀਨਜ਼ ਐਟ ਦਾ ਕੋਰਟ ਆਫ ਲਾਹੌਰ’ ਛਪਵਾਈਆਂ ਹਨ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਵਿਸ਼ਵ ਭਰ ਵਿਚ ਸਵਾਗਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ। ਇਸ ਉਪਰੰਤ ‘ਦਾ ਸਿੱਖਸ ਆਫ ਕਾਬਲ’ ਸਮੇਤ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਕਈ ਦਸਤਾਵੇਜ਼ੀ ਫਿਲਮਾਂ ਵੀ ਦਰਸ਼ਕਾਂ ਨੇ ਬਹੁਤ ਪਸੰਦ ਕੀਤੀਆਂ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪੇਸ਼ਾਵਰ, ਲਾਹੌਰ, ਅੰਮ੍ਰਿਤਸਰ, ਪਟਿਆਲਾ ਸਮੇਤ ਪਾਕਿਸਤਾਨ ਤੇ ਭਾਰਤ ਦੀਆਂ ਕਈ ਯੂਨੀਵਰਸਿਟੀਆਂ ਵਿਚ ਗਿਆਨ ਭਰਪੂਰ ਭਾਸ਼ਣ ਦੇਣ ਦਾ ਮੌਕਾ ਮਿਲਿਆ ਹੈ।

ਇਸ ਮੌਕੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸਿੱਖ ਵਿਗਿਆਨੀ (ਫਾਦਰ ਆਫ ਫਾਈਬਰ ਆਪਟਿਕ) ਡਾ. ਨਰਿੰਦਰ ਸਿੰਘ ਕਪਾਨੀ ਵੱਲੋਂ ਸਿੱਖ ਇਤਿਹਾਸ ਦੀ ਸੰਭਾਲ ਲਈ ਦਿੱਤੇ ਗਏ ਲੱਖਾਂ ਡਾਲਰਾਂ ਬਾਰੇ ਚਰਚਾ ਕੀਤੀ ਗਈ। ਜ਼ਿਕਰਯੋਗ ਹੈ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਮਹਾਰਾਜਾ ਰਣਜੀਤ ਸਿੰਘ ਨਾਲ ਸਬੰਧਤ ਬਹੁਤ ਦੁਰਲਭ ਨਿਸ਼ਾਨੀਆਂ ਮਹਿੰਗੀ ਨਿਲਾਮੀ ਵਿਚ ਖਰੀਦੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚੋਂ ਦੋ ਮੁੰਦੀਆਂ, ਸਿਰਕੋਪ ਤੇ ਇਕ ਸੌ ਹੋਰ ਵਸਤਾਂ ਸੈਨ ਫਰਾਂਸਿਸਕੋ ਦੇ ‘ਏਸ਼ੀਅਨ ਆਰਟ ਮਿਊਜ਼ੀਅਮ’ ਗੈਲਰੀ ਵਿਚ ‘ਸਤਿੰਦਰ ਕੌਰ ਕਪਾਨੀ ਕੁਲੈਕਸ਼ਨ’ ਨੁਮਾਇਸ਼ ਵਿਚ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਕੀਤੀਆਂ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਇਸ ਆਰਟ ਗੈਲਰੀ ਨੂੰ 1999 ਵਿਚ ਪੰਜ ਲੱਖ ਡਾਲਰ ਦੇ ਕੇ ਸਿੱਖ ਯਾਦਗਾਰਾਂ ਸ਼ਾਮਲ ਕਰਨ ਲਈ ਹਿੱਸਾ ਪਾਇਆ ਸੀ। ਹੁਣ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਦਿੱਤੀਆਂ ਇਹ ਕੀਮਤੀ ਦੁਰਲਭ ਵਸਤਾਂ ਉਥੇ ਪਈਆਂ ਹਨ ਪਰ ਦਰਸ਼ਕਾਂ ਦਾ ਸਾਰਥਿਕ ਹੁੰਗਾਰਾ ਨਾ ਮਿਲਣ ਕਰਕੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਬੇਕਦਰੀ ਹੋ ਰਹੀ ਹੈ। ਡਾ. ਨਰਿੰਦਰ ਕਪਾਨੀ ਨੇ ਹਰ ਆਮ ਖਾਸ ਨੂੰ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਸੈਨ ਫਰਾਂਸਿਸਕੋ ਜਾਣ ਸਮੇਂ ਇਸ ਮਊਜ਼ੀਅਮ ਵਿਚ ਸਿੱਖ ਆਰਟ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਜ਼ਰੂਰ ਕਰਨ। ਡਾ. ਦਲਵੀਰ ਸਿੰਘ ਪੰਨੂ ਨੇ ‘ਉਚੇ ਬੁਰਜ ਲਾਹੌਰ ਦੇ’ ਨਾਮੀਂ ਆਪਣੇ ਸਫਰਨਾਮੇ ਵਿਚੋਂ ਚੋਣਵੀਆਂ ਯਾਦਗਾਰਾਂ ਤਸਵੀਰਾਂ ਸੰਗ ਪੇਸ਼ਕਾਰੀ ਕਰ ਕੇ ਸਿੱਖ ਵਿਰਾਸਤ ਦੀ ਵਿਗੜ ਰਹੀ ਹਾਲਾਤ ਬਾਰੇ ਦੱਸਿਆ ਤੇ ਜੋਰ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਸਿੱਖ ਯਾਤਰੂ ਗੁਰਦੁਆਰਿਆਂ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਨ ਦੇ ਨਾਲ ਇਨ੍ਹਾਂ ਇਤਿਹਾਸਕ ਇਮਾਰਤਾਂ ਦੀ ਵੀ ਸਾਰ ਲੈਣ।

Source- Punjab Times

Gurinder Singh received a Ph.D in Electrical and Computer Engineering from the University of Illinois, and has been a faculty member at the University of Wisconsin-Madison since 1985. He is currently the John P. Morgridge Professor and the E. David Cronon Professor of Computer Sciences in the Computer Sciences and Electrical and Computer Engineering departments. He served as the Department Chair of the Computer Sciences department from 2004 through 2008.

Singh’s research has been in the design of high-performance computer systems. He has co-authored several papers and patents that have influenced both researchers and commercial microprocessors. In the mid 1980s, while most computer architects were investigating in-order processors, he investigated out-of-order processors. His paper “Instruction Issue Logic for High-Performance, Interruptible Pipelined Processors” (in ISCA 1987) articulated a model for a dynamically scheduled processor supporting precise exceptions, a model that was widely adopted by several microprocessor manufacturers.

His paper “High Bandwidth Data Memory Systems for Superscalar Processors” (in ASPLOS 1991) argued for non-blocking (or lockup-free) caches, and was instrumental in influencing high-end microprocessors to switch from blocking to non-blocking caches. In the early 1990s while other computer architects started investigating out-of-order processors he proposed the concept of multiscalar processors and thread-level speculation in his papers “The Expandable Split Window Paradigm for Exploiting Fine-Grain Parallelism” (in ISCA 1992) and “Multiscalar Processors” (in ISCA 1995). Thread-level speculation and its variants are currently one of the most active areas of research in computer architecture.

His paper “Dynamic Speculation and Synchronization of Data Dependences” (in ISCA 1997) introduced the idea of memory dependence prediction, an idea that was used in the Alpha processor designs and is being considered by others. His paper “Dynamic Instruction Reuse” (in ISCA 1997) proposed the concept of instruction reuse, another area of active research. He and his students also had the first academic proposal for trace caches. Singh’s research group also developed the Simplescalar simulator, a simulation toolset that is widely used for research and instruction.

Singh has interacted heavily with industry. Over the years he has discussed his research with architects and given talks in design groups at most of the leading microprocessor manufacturers, including Digital Equipment, HaL, Hewlett-Packard, IBM, Intel, MIPS, Motorola, Silicon Graphics, and Sun Microsystems.

He edited “25 Years of the International Symposium on Computer Architecture – Selected Papers” published by ACM, and recently co-edited (with Mark Hill and Norm Jouppi) “Readings in Computer Architecture” published by Morgan Kaufmann Publishers.

Singh has graduated 18 Ph.D students, many of whom currently hold academic positions at leading research universities (Illinois, Maryland, Michigan, Pennsylvania, Purdue, and Toronto). They include six winners of NSF CAREER awards and a winner of a Sloan Research Fellowship. He continues to lead a research group investigating different models for speculative multithreading, approximate programs, value communication prediction, chip multiprocessing, and other innovations for future microprocessors.

He received the 1999 ACM SIGARCH Maurice Wilkes award “for seminal contributions in the areas of high issue rate processors and instruction level parallelism”. At the University of Wisconsin he was selected as a Vilas Associate in 1997, won the WARF Kellett Mid-Career Faculty Researcher award in 2000 and was selected a WARF Named Professor (E. David Cronon Professor of Computer Sciences) in 2007. He is a Fellow of the ACM and a Fellow of the IEEE and a member of the National Academy of Engineering.

~ Source: cs.wisc.edu

Guru Har Rai was a nature lover and he instilled a vision among his followers to care for and to live in harmony with nature and other living beings.

The story of love with nature began when Guru Har Rai as a young boy accidentally battered a flower in his garden with his gown. He was deeply hurt at this incident and never plucked any flower or leaf in his whole life instead he became an intense lover and preserver of nature. He began a medicinal herb garden known as called Naulakha Baagh.

Sikhs around the world would be taking pledge to protect the environment and follow the principle of “Pawan Guru, Pani Pita, Mata Dharat Mahat” as enshrined in Gurbani aiming to create awareness about nature conservation. Guru Har Rai is remembered in Sikh history for his deep sensitivity to nature and its preservation.

He was a great humanitarian who inspired Sikhs to preserve nature and promote the well-being of animals.

“It’s our moral duty to protect mother nature from the pollutants and not to let anyone plunder the natural resources, besides we should teach others to do the same,” said Baba Sewa Singh Karsewawale and an environmentalist. He said every Sikh should take the initiative to keep surroundings clean and green.

History tells of how when Dara Shiko (the son of Shahjahan the Emperor of India) was poisoned with tiger’s whiskers by his own brother Aurangzeb, the royal family begged for medicinal herbs from the Guru Har Rai’s medicinal garden.

The medicines included cloves and 100 grams of Harar (termininalia chebula; known in Ayurvedic medicine as Aralu and credited with having laxative and stomachic properties).

To these ingredients, Guru ji added a pearl called Jagmoti which was to be ground and used as a subsidiary remedy. When his son was healed, the Emperor was naturally very pleased and forgot all his enmity with the Guru, and vowed that he would never again cause him annoyance.